In veel videogames vliegen geweld, seks, drugs en aanverwante artikelen je om de oren en wordt religie soms neergezet als ultiem middel voor onderdrukking. Volgens Frank Bosman is er echter meer te zeggen. “Games zitten vol verwijzingen naar de Bijbel en de christelijke traditie.” Aldus de intro van een interview met mij in Protestants Nederland van deze week.

Als voorbeeld van een videogame met veel verwijzingen naar de Bijbel en christelijke traditie noem ik het populaire spel ”Fallout 3” uit 2008. Het spel speelt zich af in 2277, als de wereld dankzij een nucleaire oorlog onbewoonbaar is geworden, op een paar ondergrondse bunkers na. Bovengronds wonen levensgevaarlijke wezens. Het is de taak van de speler, de “Lone Wanderer”, om de wereld van de ondergang te redden.

Fallout 3 is een laatmoderne versie van het oeroude christelijke verlossingsverhaal. De speler moet zijn eigen leven opofferen om de gevallen mensheid van zijn eigen zondigheid, zoals paranoia, haat, oorlog, en onverantwoord genetisch gerommel, te redden.

En neem een spel als ”Metro: Last Light”, dat laat zien hoe oerchristelijke thema’s als vergeving en verlossing present zijn in videogames. Een van de levels voltrekt zich in een Russisch-orthodoxe kerk. Er is echter geen vergeving te vinden, totdat de speler zijn grootste vijand spaart en je heel even een icoon van Christus ziet, die oproept om te doen wat Christus ons voorgehouden heeft.

Het is dan ook te kort door de bocht genoemde games af te doen als immorele schietspellen. “Ze dwingen de spelers juist om morele keuzes te maken. In zo’n spel kun je goed doen, of slecht. Je krijgt ook punten door bijvoorbeeld een zwerver water te geven, of je vrienden te sparen. Interessant is overigens dat uit onderzoek naar spelgedrag van spelers naar voren komt dat ze grotendeels kiezen voor het goede.”

Bron: Protestants Nederland