Kinderen hebben recht op ouders, maar adoptieouders hebben niet automatisch recht op een kind. Aldus de stelling in het Katholiek Nieuwsblad van deze week. Mijn bijdrage.

“Het is een discussie die je als gelovige ouders nog weleens met niet-gelovige vrienden kunt hebben: ‘een kind krijgen’ of ‘een kind nemen’. Alsof een kind op een bepaalde manier opeisbaar is. Dan heb ik het er nog niet eens over dat kinderen van God komen. Zelfs als je daar niet in gelooft, kun je redeneren: het is geen vanzelfsprekendheid. Als je ziet hoeveel moeite sommige ouders moeten doen om een kind te krijgen, dan weet je dat een kind geen afdwingbaar recht is.”

“Het is geen recht dat afdwingbaar is bij de rechtbank. Dat zou hetzelfde zijn als bij de rechtbank een gelukkig leven eisen. Mensen vergeten dat tegenover elk recht ook een plicht staat: mijn recht is de plicht van iemand anders. Als ik ongestoord op straat wil lopen, is het de plicht van de ander mij daar ongestoord te laten lopen. In die zin is een recht op kinderen juridisch-praktisch gezien ingewikkeld. Wiens plicht zou het dan zijn om daarvoor te zorgen? Is het de taak van de overheid om adoptiebaby’s te regelen of zaaddonors en draagmoeders?”

Bron: Katholiek Nieuwsblad