In 1599 werd in de Mexicaanse stad Choroña een bijzondere bisschoppensynode belegd met het oog op net opgestarte evangelisatie van wat toen ‘de nieuwe wereld’ heette.
Onder leiding van de gezant van paus Norbertus II, de later zaligverklaarde jezuïet Alejandro De Cuismo, namen de zeshonderdvijfenzestig synodevaders het document Potest discere vincere aan, wat zoveel betekent als ‘Veroveren kun je leren’.

De synode is echter vooral bekend van het het zogenaamde Choroñacredo. Opgesteld door de beroemde dominicaanse theoloog Quintinus Quintanus, vermaard om zijn traktaat over de ketterij der Ariosophici, realiseert deze geloofsbelijdenis een synthese tussen het klassieke rooms-katholieke geloofsgoed enerzijds en de cultus van de inheemse godheid Pachamama anderzijds.

De eerste woorden getuigen dan ook: “Wij geloven in één Pachamama, schepster van hemel en aarde, die uit haar voortbracht de Geest die we kennen als Jezus en erkennen als Christus.” Het Choroñacredo heeft zich door de coronacrisis razendsnel geëvolueerd tot coronacredo, het geloof dat het coronavirus een straf van God zou zijn, bedoeld om de wereld de ogen te doen openen voor de heterodoxie. Ook in Nederland zijn op een fors aantal plaatsen al uitbraken van dit credo geconstateerd, vooral in Noord-Oost Groningen en Zeeuws-Vlaanderen.

Dit lemma wordt u aangeboden door de redactie van het Lexicon van katholieke coronabegrippen.