Gedwongen door de Corona gaan we nu terug naar het tempo van een paar decennia geleden. Zo vatte ik mijn reactie samen voor De Telegraaf. Ik probeerde de lockdown ook van de positieve kant te bekijken. Voor niet weinigen van ons is deze situatie een weldaad. We kunnen uiteindelijk tijd nemen voor dingen die er toe doen, zonder dat we ons schuldig hoeven te voelen. De lockdown werpt ons immers een onverslaanbaar, onaanvechtbaar en overal direct geaccepteerde reden in de schoot om ‘nee’ te zeggen.

De postmoderne mens wil zich op sociaal vlak uitleven, naar festivals, op
vliegvakantie, naar het kantorenpark. Anderzijds waren we voor de coronacrisis ook al tot het besef gekomen dat we het te druk hadden.
Moeten-moeten-moeten, meedoen met de ratrace, al hadden we geen idee waar die heen ging of eindigde. Ik zag veel mensen met een burn-out.

Gedwongen gaan we nu terug naar het tempo van een paar decennia geleden. Met een politiek-correcte reden kunnen we ons terugtrekken. Familiebezoek slaan we over om volstrekt eerbare redenen, de vrijdagborrel is er niet. De lockdown ontslaat je van veel verplichtingen zonder dat je je daar ongelukkig over hoeft te voelen.

Bron: De Telegraaf