Koning

Het blijft afwachten, natuurlijk. En ik weet niet hoe het u verging, maar toen ik staatsman Rutte met strakke ogen in de camera zag kijken en de bange natie adresseren, dacht ik toch: hij staat er maar mooi. De koning en koningin zijn, geheel volgens onze nationale tradities, inmiddels naar het buitenland gevlucht. Tenminste, daar zaten ze de laatste keer toen zij hun onderdanen toespraken. En mag ik zeggen dat ik beide adellieden er niet bijzonder gezond uit vond zien: hij zweette als een otter met beginnende corona en zij poogde met lagen gezichtsverf de langzaam intredende doodsangst te camoufleren.

Omlullen

Enfin, de minister-president keek de natie aan en meldde dat de scholen gesloten zouden worden. Dat kon eerder nog niet omdat we ons in Nederland hebben laten omlullen dat onze welvaart alleen gerealiseerd kan blijven als iedereen, elke ouder, fulltime werkt. En dat een vrouwelijk beroep op zelfautonomie alleen geaccepteerd wordt als zij haar vrije keuze inzet om zich aan het systeem te confirmeren. De allerbelangrijkste schooltaak is immers, zo weten wij al jaren, gratis kinderopvang voor werkende ouders. Oké, sommige kinderen mochten toch naar school als beide ouders werken in zogenaamde ‘cruciale beroepsgroepen’.

Cruciaal

Ik dacht gelijk, als Mark Rutte spreekt over ‘cruciale beroepsgroepen’ dan denkt ie vast aan de werknemers van vastgoedbedrijven, luchtvaartmultinationals, internationale banken en verzekeraars en andere risicovolle groepen waarvoor hij de dividendbelasting wilde afschaffen. Maar wat schetste mijn verbazing toen hij uitlegde dat het hem ging om medisch personeel, onderwijzers, conducteurs en machinisten, vrachtwagenchauffeurs, vuilnismannen en -vrouwen, en journalisten. Hoewel ik mijzelf vereerd voel, als uw onwaardige columnist, onderdeel te zijn van een door de overheid officieel als ‘cruciaal’ bestempelde beroepsgroep, verbaas ik mij er vooral heel erg over.

Wel waardering, niet betalen

Als de landelijke, regionale en lokale overheden prioriteiten stellen – geld verdelen – dan zijn we in Nederland toch gewend dat de brandweerlieden en de kindercrêchers ergens helemaal achteraan in de rij moeten plaatsnemen. En zodra de basisschooldocenten en vuilnismensen vooraan zijn aangekomen, blijkt de beurs altijd leger dan de ziel van de gemiddelde VVD-politicus. We roepen altijd onze waardering uit voor boeren die ons voedsel maken, voor de verzorgers die onze ouders de steunkousen aantrekken, en voor de bezorgdiensten die onze op internet geshopte rotzooi op onze stoep parkeren. Maar zodra we daar geld voor moeten gaan betalen, rennen we sneller weg dan Thierry Baudet van een kritische journalist.

Verkiezingen

Gisteravond om 20.00 uur gingen we allemaal klappen voor onze zorgmedewerkers. En terecht. Maar wederom gratis waardering. Wederom geen centjes voor hogere salarissen en meer collega’s om de werkdruk te verlichten. Daarom stel ik voor, in het licht van deze coronacrisis, om bij de komende gemeenteraad-, provinciale en landelijke verkiezingen alleen mensen te laten stemmen die aantoonbaar werkzaam zijn in de ‘cruciale beroepsgroepen’.

En dan heb ik het niet over de managers en pennenlikkers van kantoor, noch over mijzelf en andere academici die nu niet bezig kunnen zijn met het vinden van een vaccin, maar over de mensen die hun handen smerig maken met ons huisvuil. De mensen die zorgen dat onze zieken niet stikken in hun eigen longvloeistof, de mensen die dagen en nachten lang rondrijden om onze onstilbare honger naar wc-papier te voeden. 

Alleen zij mogen stemmen. Voor één keer. Dan doen we weer normaal. Eens zien wat zo’n ‘cruciale beroepsgroepenregering’ kan betekenen in vier jaar regeringstijd. Van mij mogen ze.

Bron: NPOradio1.nl