Marco Borsato en ‘zijn’ Leontien gaan scheiden. Normaal gesproken geen nieuwsbericht waar ik mij druk om zou maken. Mijn leven is immers veel interessanter. Ik doe interessante dingen. Ik ontmoet interessante mensen. Marco en Leontien, wie zijn dat? Ik weet het alleen omdat NU.nl het om de een of andere onbegrijpelijke reden belangrijk genoeg vond om een push-bericht naar mijn mobiel te sturen. Echt? Dus na de push-berichten over terroristische aanslagen en een griepvirus dat potentieel de helft van de wereldbevolking kan omleggen, krijg ik nu een bericht dat twee redelijk tot matig interessante mensen een huwelijkscrisis hebben en gaan scheiden? Waarom?

Trouwens wel heel grappig dat het virus dat de helft van de wereldbevolking gaat omleggen uit China afkomstig is. Je zou bijna denken dat hun nieuwe methode om hun eenkindpolitiek door te voeren net even iets te goed werkte. Nog grappiger is dat de naam van dit Chinese virus mij eerder doet denken aan een Mexicaans biertje, hetgeen de Trumpinator vast een keer zal gebruiken om zijn fictieve muur in het zuiden van de Verenigde Staten aan te duiden als virus wall. En hoezo spreken we altijd van ‘Marco Borsato en zijn Leontien’? Hij krijgt een voor- en achternaam, maar voor haar is een voornaam genoeg, aangevuld met een redelijk seksistisch bezittelijk voornaamwoord. We bezitten elkaar niet, we krijgen elkaar. Ik stel voor dat we vanaf nu deze nationale ramp dan ook gaan aanduiden onder de titel ‘Leontien en haar Marco’. En dat hele pushberichtengedoe op je mobiel: als ik dat als man doe, krijg ik #metoo naar mijn hoofd geslingerd.

Pushbericht

Enfin, terug naar het pushbericht over de scheiding tussen Leontien en ‘haar’ Marco. Waarom wil iemand dat weten? Ik bedoel: heb je niet iets beter met je leven te doen? Of is je leven zo leeg en eenzaam dat je moet bloed zuigen op dat van een ander? Al die berichten op NU.nl – niet op NOS.nl natuurlijk, stelletje kakkers – in de Story en de Privé, waar niemand een abonnement op heeft, maar iedereen de inhoud van kent  (jij gaat ook vaak naar de Chinees – nee naar de kapper – o!), zijn bedoelt voor al die emotionele vampiers hier in dit land, die zich willen verlustigen aan het leed van anderen om het suïcidale verdriet over de enige leegheid en zinloosheid te camoufleren en in ieder geval enigszins te vullen.

Mijn leven is zinloos, ik maak niets mee, ik ben al 30 jaar met dezelfde baas en al 40 jaar met dezelfde partner, we hebben twee elektrische fietsen en allebei dezelfde bodywarmer van de ANWB, ik ben een schaap, met een enorme vracht geschreeuw en bijzonder weinig inhoud. Ik maak niets mee, mijn leven is al geëindigd, ik verveel me dood en mijn partner zanikt ook al. Maar, maar, maar, ho wacht even! Marco en Leontien zijn uit elkaar. Wist is wel. Heb ik altijd al gedacht. Ik zei laatst tegen mijn vriendin, die twee, dat gaat niet lang goed. Zo zie je maar, geld maakt niet gelukkig. Ja, het is de roem he, daar gaat elke relatie elke keer onder door. Waarom ze scheiden? Hij zal wel een alcoholprobleem hebben. Zij zal wel zijn vreemdgegaan. Of andersom. Kan mij het schelen. Ik ben niet rijk, ik ben niet succesvol, ik voel me onzeker, ik haat je, zie je wel, je verdiende loon.

Middelmatigheid

En al die middelmatige treurigheid zoekt zich een weg naar buiten als een broodje shoarma op een plas schraal bier. We kotsen onszelf onder met het leed van anderen. In de bijbel – ja, dat oude boek waar niemand in leest want, sorry, ik ben zo postmodern en seculier en agnost dat ik te dom ben daarin te lezen – staat het mooi verwoordt: Niet wat de mens in gaat vervuilt hem, maar wat eruit komt. Woordenbrij, zinnenkots, geklonterde afgunst, parasitair gedrag, ik kan alleen gelukkig leven op het leed van de ander. En als die ander beter is, harder gewerkt heeft, meer risico’s genomen heeft, gefaald heeft daar waar jij niet eens durfde, dan groeien we hard, tot aan de hemel.

Laat ze met rust, Leontien en haar Marco, stelletje barbaren.

Bron: Deze tekst is in ingekorte vorm gepubliceerd op NPOradio.nl onder de titel ‘Laat Marco Borsato en Leontien met rust, stelletje barbaren’.