Een Cyberpunk Role-Playing Adventure game, zo beschrijft LionBite Games haar eerste release: Rain of Reflections. Deze game combineert een intrigerend verhaal met turn-based gevechten, uitgebreide dialogen, leuke ­hacking-puzzels en ouderwets point ‘n’ click-systeem.

Rain of Reflections dropt de speler in de schoenen van de briljante, eigenwijze onderzoeker Wilona, die op een avond besluit tegen haar ouders in te gaan. De gescheiden ouders bepalen het leven van de duidelijk al volwassen Wilona nogal: haar moeder is een minister, die haar wil beschermen tegen gevaren en haar daarvoor zelfs opsluit in haar eigen appartement. Haar vader is een intelligente maar een tikkie onethische topwetenschapper.

De game speelt in de nabije toekomst waarin de mensheid steriel geworden is met alle demografische gevolgen van dien. Het wetenschappelijk werk van vader en dochter lijkt er op gericht om menselijke klonen zo snel mogelijk tot volwassenheid op te kweken. Of zo. Want Rain of Reflections laat de speler met een heleboel onbeantwoorde vragen zitten, die ongetwijfeld in de volgende hoofdstukken worden beantwoord.

Hoewel alleen chapter 1 beschikbaar is, kan ik bijna niet wachten op de volgende hoofdstukken van het spel. Want hoewel LionBite beweert dat het in deze serie zou gaan om losse games en niet om episodische content, is dat laatste wel het geval. Het eerste hoofdstuk liet veel te snel ‘to be continued’ zien. Rain of Reflections houdt midden in een spannende scène op. Jammer, maar ja: games moeten wel verkocht worden.

In het eerste hoofdstuk belooft LionBite zinvolle dialogen waarin het antwoord van de speler ook daadwerkelijk invloed heeft op het verloop van het spel. Dat is vaker beloofd door gamemakers en eigenlijk valt het altijd enorm tegen. Dat is ook bij Rain of Reflections het geval. Ik heb hoofdstuk 1 tweemaal doorgespeeld en steeds andere dialoogopties gekozen. Behalve wat alternatieve zinnen werd het verhaal gewoon weer op de oude manier afgerond. Misschien gaat dat ook beter in hoofdstuk 2, maar ik ben sceptisch. De voice acting is gelukkig van een behoorlijk niveau, alleen het ontbreken van de optie om cut scènes en langere dialogen door te klikken, doet een tweede speelronde geen goed.

Tussen het vele praten door klik je Wilona door gebouwen, straten en havens, op de ouderwetse manier van point ‘n’ click, zoals het stokoude Monkey Island of Day of the Tentacle. Wel mooi nostalgisch voor een 40+-gamer als ik ben. Interessanter zijn de hack-puzzeltjes die je moet oplossen om ergens een deur of een slot open te krijgen. Hoewel een computer hacken niet bestaat uit het laten rollen van een balletje op een heel groot schaakbord of het draaien van ingewikkelde blokken zodat ze in de vorm vallen, is het wel leuk. Zeker in combinatie met het turn based-vechtsysteem, waarin je Wilona en haar metgezel beurtelings strategisch over het ‘slagveld’ laat lopen.

Veel nadruk ligt op stealth en ja, je kan Rain of Reflections uitspelen zonder ook maar één dodelijk slachtoffer te maken. Interessant is dat je mentale gezondheid je levensvatbaarheid bepaalt. Als er teveel op je geschoten is, als je te veel verbaal wordt geïntimideerd of als je hack-poging niet lukt, daalt je motivatie. Te weinig motivatie betekent dat je wegrent en verliest. Dat gaat ook op bij je tegenstander.

Ik heb geen echte game breaking bugs gesignaleerd. Al met al is Rain of Reflections een goed spel maar wel erg kort. Het smaakt in ieder geval naar meer.

Bron: Nederlands Dagblad