Videogames

Darksiders 3: jacht op de hoofdzonden


De derde game van Darksiders is er toch ge­komen, ondanks een tussentijds faillissement van uitgever THQ Nordic. Dat het om vier games zou gaan, weet elke fan. In elke game staat een van de ruiters van de Apocalyps (Openbaringen 6,1-8) centraal. Na War en Death, volgen we in deel drie de avonturen van Fury, de enige vrouwelijke ruiter. En Fury doet haar naam eer aan: woest en wild slaat ze met haar rode zweep zichzelf een weg door horden demonen, engelen en monsters. Haar einddoel: het gevangen nemen van de zeven hoofdzonden hoogmoed, hebzucht, lust, jaloezie, gulzigheid, woede en luiheid.

In de half-open wereld van Darksiders staan de locaties met elkaar in verbinding via ingewikkelde doorgangen en corridors. Via de kapitalistische demon Vulgrim kun je sneller reizen. Naast de doorgangen, verkoopt hij handige spulletjes in ruil voor de door Fury gevangen zielen. Overal waar je Vulgrim ontmoet, slaat het spel zich automatisch op. En vanaf daar kun je verder spelen als je doodgegaan bent. Dat klinkt handig maar dat is het niet in alle gevallen. Soms kom je om de haverklap de demonische koopman tegen, terwijl je de volgende keer op je tandvlees net op het nippertje de volgende save point haalt, of net niet natuurlijk. Al met al een rare verdeling van de opslagplekken die de gamer hindert.

Fury begint het spel met haar iconische zweep, maar al snel krijgt ze vier extra krachten van de geheimzinnige Lord of Hollows. Door deze vier Hollows kan Fury veranderen in een vurige, stormige, krachtige of ijzige versie van zichzelf. Elke vorm heeft speciale eigenschappen, die je nodig hebt om verder te komen. Zo kan ijzige Fury een compleet meer bevriezen onder haar stappen. Als ze op een hoge richel wil springen, moet ze tijdens de sprong wisselen naar haar vurige persona om twee keer zo hoog te springen. Keer je met je nieuwe krachten terug op je schreden, dan openen zich nieuwe gebieden waar menselijke overlevenden van de Apocalyps te redden zijn. Erg leuk bedacht, maar ik had de grootste moeite niet voortdurend te verdwalen in de ingewikkelde wereld van Darksiders III. Dat het spel geen landkaart heeft, alleen een vaag kompas, helpt niet.

Eeuwig conflict

Het verhaal van de drie Darksiders is smullen voor wie een beetje bekend is in de Apocalyps en de rest van de Bijbel. De machten van hemel en hel zijn in een eeuwig conflict met elkaar, nadat ze door een verder onbekende schepper tot het bestaan geroepen zijn. Daarna ontstaat het derde rijk, dat van de mensen. De Charred Council, drie brullende vulkanen met kennelijk enorme macht, besluit de mensen te vrijwaren van het eeuwige conflict door middel van ­zeven zegels. Als die verbroken worden, begint de Eindstrijd en worden de vier ruiters naar de aarde gezonden, waaronder dus Fury. Die vier ruiters zijn de enige overlevenden van de Nefiliem (uit Genesis 6), een gemengd ras van ­engelen en demonen. Volgt u ’m nog? En dan begin ik nog maar even niet over de rol van ­andere bekenden uit de christelijke traditie ­zoals Lilith (de nachtdemon uit Jesaja 34,14), Abaddon (de doodsengel uit Openbaringen 9,11) en Lucifer (de ‘morgenster’ uit Jesaja 14,12).

Aan het einde hint Darksiders III overduidelijk op een vierde deel, met als hoofdpersoon Strife. Of die er gaat komen, is natuurlijk afwachten. Darksiders III haalt niet het niveau van deel twee. De puzzels zijn dommer, het lootsysteem is verdwenen en het verhaal van deel drie mist de urgentie van zijn voorganger. Niettemin is Fury een vermakelijke held-tegen-wil-en-dank en kan Darksiders III gerust voor zo’n twaalf uur speelplezier zorgen. Veel reden om het spel nog een keer te spelen heb je eigenlijk niet. Het is slechts een smakelijk tussendoortje. Nu wachten op deel vier.

Bron: Nederlands Dagblad

Advertenties