Videogames

11-11 Memories Retold


De 100-jarige herdenking van het einde van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) heeft geleid tot een vloedgolf aan boeken, films en videogames die zich tegen de achtergrond van Le Grand Guerre afspelen. Nu is deze moeder aller oorlogen al vaker gebruikt voor games. Denk aan World War 1-missies uit Assassin’s Creed Syndicate (2015), of de slachtvelden uit Battlefield (2016) en Verdun (2015).

Hoewel de meeste games vooral een heldenepos neerzetten, kiezen sommige developers voor een andere insteek. In puzzlegame Valiant Hearts: The Great War (2014) portretteerde Ubisoft de oorlog vanuit het perspectief van de Franse Emile, zijn Duitse schoonzoon Karl, de Amerikaanse soldaat Freddie en de Belgische verpleegster Anna. Valiant confronteert de speler met het menselijk lijden op en rond het Franse front.

11-11: Memories Retold heeft een vergelijkbare inzet: ze wil het leven weergeven aan beide kanten van het front honderd jaar geleden. De impressionistische tekenstijl van 11-11 verraadt de hand van zijn schepper, Aardman Studio’s, die bekend is van de kleipoppetjes van Chicken Run, Wallace & Gromit en Shaun, the sheep. De game lijkt meer op een tot leven gewekt schilderij van Theo van Gogh dan op een ‘normale’ game, een kwaliteit die 11-11 deelt met games als Braid (2008). Hoewel het grafisch heel mooi oogt, is het onhandig voor de speler: die ziet vaak het verschil niet meer tussen interactieve objecten en de achtergrond.

11-11 vertelt het verhaal van de Canadese ­Harry en de Duitser Kurt. Beiden leggen hun leven vast, de een door foto’s, de ander door brieven aan het thuisfront. Alle twee zijn ze een beetje tegen wil en dank in de oorlog verzeild geraakt. Harry reist als oorlogsfotograaf mee met een hoge militair, vooral om indruk te maken op het meisje waar hij zo eenzijdig van houdt. En Kurt heeft zich vrijwillig gemeld om naar het front te reizen als soldaat, op zoek naar zijn zoon die vermist is geraakt.

Radeloosheid

Het verhaal, daar draait het in 11-11 allemaal om. Je voelt de sfeer van de loopgraven, de zinloosheid van het conflict, de radeloosheid van soldaten. Beide zijden hebben geen idee waarom ze elkaar proberen af te maken. Tijdens meerdere momenten in de game kun je het verloop van het verhaal beïnvloeden. Bij Harry kies je van welke personages je foto’s maakt en wie je terug naar huis stuurt. Bij Kurt beslis je wat je wel, en vooral niet, aan je jongste dochter schrijft die thuis nu niet alleen haar broer maar ook haar vader moet missen. Zo komen oorlogskinderen in beeld. Bij de game is een extra verhaaldeel te koop, waarvan de opbrengst naar WarChild gaat, een organisatie die kinderen in oorlogsgebieden helpt.

11-11 is vooral een verhaal, helaas ook in ­negatieve zin. De ruimte die je hebt om met Kurt of Harry rond te lopen op de diverse historische locaties is uiterst beperkt. De camera­positie is gefixeerd, zodat je geregeld net niet kunt zien wat er aan de hand is. De controls zijn onhandig en op zijn tijd frustrerend. De y-as van de muis is niet omkeerbaar, wat in mijn geval echt heel onhandig is. Je bent vaak willekeurig op knoppen aan het drukken in de hoop dat je per ongeluk de juiste toets op het juiste moment indrukt en er misschien iets gebeurt. Jammer.

Ik waardeer de pogingen van developer Aardman en uitgever Bandai Namco Entertainment voor hun pogingen een meer ‘waardige’ game te ontwikkelen tegen de achtergrond van de Grote Oorlog. Maar hun schepping verdrinkt in eigen schoonheid. De besturing is een rotzooi en je bewegingsvrijheid is te beperkt. Nogmaals: erg jammer.

Bron: Nederlands Dagblad

Advertenties