BN/de Stem

Tranen


Ik zag tranen op televisie. Hete tranen. Mooie tranen. Jorien ter Mors had net de 1.000 meter snelglijden gewonnen op de Winterspelen in Pyeongchang. Gevraagd naar emoties toen ze op het hoogste podium stond, vertelde Ter Mors over haar veel te vroeg gestorven vader. ‘Altijd als ik op het podium sta, en ik sta op het hoogste treedje, dan is ie wel voor mijn pa. Het is gewoon heel bijzonder als het wel weer goed gaat en het lukt.’

bndestem.jpg

En de 28-jarige koningin van het Koreaanse ijs kon haar tranen niet bedwingen. En voor het oog van een ontroerde natie beleed ze haar geloof, over een liefde over de grenzen van de dood heen. Met een stem dik van de emotie verklaarde ze: ‘Ik dacht zelfs nog in de race op het laatste rechte stuk: Pap, kom, help me.’

Ter Mors schaatste 1.000 meter in 1 minuut, 13 seconden en 46 honderdste van seconden. Ik heb meer tijd nodig om mijn veters te strikken, dan Ter Mors nodig heeft om een kilometer te schaatsen. En over een willekeurige ongemotoriseerde kilometer doe ik minstens vijf minuten. Tegen die tijd heeft Ter Mors alweer drie interviews afgegeven, zonder ook maar één moment te hijgen.

En dan die geloofsbelijdenis. ‘Pap, kom, help me’. Ik kreeg er kippenvel van. Het idee dat wij mensen een oneindige gemeenschap vormen met al ons dierbaren die eens leefden en die ooit nog zullen gaan leven, onze oma’s en opa’s, maar ook onze nog ongeboren achterkleinkinderen en hun kinders kinderen. Een gemeenschap van ‘heiligen’ die over grenzen van tijd en ruimte op elkaar betrokken zijn. Niet heilig omdat we het zijn, maar omdat we het zo graag willen worden.

Ach, wij roomschen kennen dat verschijnsel natuurlijk al lang. Even een kaarsje bij oma opsteken voor het slagen van een examen. Een schietgebedje aan opa, als het spekglad is onder je motorbanden. De cynische wereld haalt zijn schouders op. Wij niet. Wij weten beter. Net als Ter Mors trouwens. ‘Pap, kom en help me’.

En zo geschiedde.

Bron: BN/de Stem

Advertenties