BN/de Stem

Dansen


Afgelopen weekend draaiden we voor een nieuw EO-programma een item in Almere. Locatie: the middle of nowhere, en dan de derde afslag links. Op een grauw en treurig industrieterrein kwamen echter een man of 50 bij elkaar voor het jaarlijkse Soekot, dat wij kennen als het Joodse Loofhuttenfeest.

bndestem.jpg


Ze waren een beetje schuw voor de camera. En dat snap ik heel goed: zo’n camera die alles vastlegt wat je doet, bevordert de spontaniteit over het algemeen niet heel erg. De mannen kon ik hard de hand schudden. De dames liever niet. Ik kwam daar achter toen een 12-jarig meisje me lachend en bestraffend tegelijk vertelde: ik geef mannen geen hand. Natuurlijk. Ik ben te gast. En als gast hou je je aan de gebruiken van je gastheer.

Op Soekot herdenken de Joden dat God hen beschermd heeft de veertig jaren dat ze door de woestijn trokken van Egypte naar het Beloofde Land. De mensen op het industrieterrein bonden takjes van palmen, mirre en beekwilgen aan elkaar, tezamen met een citrusvrucht. Een jongen van een jaar of 11 wist mij in vliegende vaart te vertellen waar die loelav voor dient. Hoe verschillend Joden ook onderling kunnen zijn, op Soekot is het uitverkoren volk één.

En die eenheid mag gevierd worden. Ik moet bekennen dat ik dergelijke dansen alleen kende van films als Yentl en sommige Youtube-filmpjes, maar dat was dus werkelijk een belevenis. Onder de stampende klanken van Hava nagila – zo zie je maar dat sommige stereotypen waar zijn – dansten de mannen in hun zwarte pandjesjassen en hoge hoeden de sterren van de hemel. Ruw ging het eraan toe, met een beetje duwen en trekken. Maar ze lachten erbij, zoals broers doen die precies weten hoever ze kunnen gaan.

Ze dansten de hele avond, op goddelijk gebod. Dansen is bidden met je voeten. Wie danst, is één met de andere dansers en is er geen verschil meer tussen bootwerker of academicus. In deze heilige dans is het Joodse volk één. En het bleef nog lang onrustig in Almere.

Bron: BN/de Stem

Advertenties