BN/de Stem

Wachtrij


De Efteling kondigde deze week aan te willen experimenten met de wachtrij voor de Python. De meest populaire attractie van het park heeft nogal structureel last van overlopende wachtrijen. Dus is het plan nu om bezoekers via een app ’s ochtends een tijdvak te laten reserveren. Ik vind dat dus helemaal niets.

bndestem.jpg

Als min of meer vast bezoeker van de Efteling vind ik de wachtrijen namelijk een verrassend fascinerende attractie. Ik sta er graag in. Alleen, met mijn lief, kinderen en/of vrienden. Terwijl buiten de anderhalf uur durende wachtrij om in de Piraña te komen, gezinnetjes met te veel kinderen zich haasten, carrièrecompensatie-ouders en tweedelegvaders zich uitputten om hun woest krijsend, stampend en jankend gespuis in de hand te houden, kan ik niets anders dan één simpel pasje naar voren zetten. Slof.

In de rijen van de Efteling heb ik relaties in een enkel uur zien opbloeien en in elkaar storten. Het lolitameisje met pandaberenmuts sjanste net zo lang met de alto-in-houthakkershemd tot ze beiden in een Droomvluchtkarretje belanden, hopend op een langdurige stroomstoring. De niet-overtuigde parttime moeder die gedurende de drie wachtkamers van de Pandadroom ineens niet meer kon bedenken waarom ze toch met die gemeente-ambtenaar was gebleven.

Niet voor de kinderen: die hadden hun ouders al opgegeven. De oudste dochter stond in een hoekje zichzelf kauwgumkauwend te snapchatten. De middelste dochter zat als een ondervoede anorexia-beoefenaar zich vol te duwen met veel te dure chipjes. En de jongste – het jongetje – speelde zijn al 10 jaar op scheiden staande ouders tegen elkaar uit. Het was voor elke omstander duidelijk te zien, behalve voor hen. Ik zette een pas. Slof.

De vrachtwagenchauffeur met een tatoeage van twee copulerende dolfijnen deed mij gedurende 20 minuten fantaseren of deze man zijn fetish had opgelopen tijdens het vervoer van twee verliefde waterzoogdieren naar het Dolfinarium in Harderwijk. En of hij vriendschappelijke banden zou hebben aangeknoopt met de aldaar werkende dolfijnenrukker. Ik zet een pas. Slof. Die wachtrijen, ze vormen een grote mensendierentuin. Nooit, nooit, nooit mogen ze verdwijnen. Slof.

Bron: BN/de Stem

Advertenties