BN/de Stem

Sonneveld


Gisteren zou Wim Sonneveld zijn honderdste verjaardag hebben gevierd. In 1974, op 56-jarige leeftijd overleed hij al, aan een tweede hartaanval. Hij behoort tot de Grote Drie van het Nederlands Cabaret, samen met Toon Hermans en Wim Kan. Hoewel ik van een beduidend latere jaargang ben, de wereld werd in 1978 pas verblijd met mijn aanwezigheid, ken ik het werk van deze oude knarren goed.

bndestem

Opgevoed in een gezin waar blote borsten en vloeken beschouwd werden als rechtstreekse aanvallen op Gods grootsheid, konden Kan, Hermans en Sonneveld nog wel. Vooral omdat we allemaal konden doen alsof Sonneveld gewoon een leuke, vrijgezelle man was die eenvoudigweg nog niet de juiste vrouw tegen het lijf was gelopen.

Sonnevelds liedjes klinken in mijn herinnering altijd nostalgisch, een zoet heimwee naar een verleden dat ik zelf niet heb gekend. Margootje vertelt over een minimensje dat avances maakt tegenover de zanger, die daar niet van gediend is. Dus gaat ze maar naar Madurodam, waar ze als kuis en zedig begijntje haar verdere celibataire leven leidt.

Toon Hermans had een ander toontje. Misschien nog milder dan Sonneveld. Ik herinner me nog zijn 24 rozen met de veertien appelbomen in de zomerzon en zestien bisschopsmijters op een lange rij. Sonneveld was een dandy, die meer thuishoorde in het Parijs van de jaren ’20. Hermans was altijd een schalkse man die elke vrouw deed blozen door over een ‘damesdij’ te vertellen.

Wim Kan, de laatste van de drie, staat bij mij echter bovenaan. Niet alleen om zijn politieke eindejaarsconferences waarvoor je – om ze nu te begrijpen – een afgeronde opleiding historische politicologie moet hebben afgerond. Nee, niet daarom. Maar vanwege het bezoek van de Japanse keizer in 1972 aan Nederland. Kan had namelijk veel geleden in de jappenkampen en kon niet verkroppen dat de regering Biesheuvel het bezoek van de keizer niet had verhinderd.

‘Wat aan die (Burma) railroad is gebeurd weten de doden alleen
Daar, onder elke dwarsligger ligt welgeteld er een.’

Rust zacht, alle drie. We zullen jullie niet vergeten.

Advertenties