Opinie-artikelen

Kerk is geen concertzaal


Bisschop Gerard de Korte opent zijn kathedraal voor een speciale ‘roze gebedsdienst’. Critici verwijten de bisschop de gelovigen in verwarring te brengen. Ik ben daar niet bang voor. De kerk is een veldhospitaal.

Gerard de Korte opent zijn kathedraal voor een speciale ‘roze gebedsdienst’ op 24 juni aanstaande. De gay community is er blij mee, maar sommige conservatieve katholieken – waaronder Antoine Bodar – verwijten de bisschop dat hij ‘verwarring’ zaait over de leer van de kerk (ND, 8 juni). Cultuurtheoloog Frank Bosman is daar niet bang voor: de kerk is een hospitaal, geen concertzaal.

De homo-organisaties hebben enthousiast gereageerd op de gastvrijheid van protestante en rooms-katholieke Bosschenaren. Maar in de steng-conservatieve hoek van de r.k.-kerk rommelt het. Behoudende gelovigen zijn bang dat de leer van de kerk verwatert. Dat de bisschop het verkeerde signaal afgeeft, of zelfs de gelovigen in verwarring brengt. De bekende mediapriester en criticaster van alles wat als progressief te boek staat, Antoine Bodar, schreef er zelfs een brief over in het Nederlands Dagblad met zijn bezwaren, die hij later nog bij Dit is de dag herhaalde. Tijdens de uitzending mocht ik op hem reageren. En op verzoek van het ND doe ik dat nu ook gaarne schriftelijk.

Ik meen, als belijdend r.k.-cultuurtheoloog dat mgr. De Korte er zeer goed aan gedaan heeft ‘zijn’ kathedraal open te stellen voor de gebedsdienst op Roze Zaterdag. Er worden geen homohuwelijken gesloten. Er wordt geen eucharistie gevierd. Er is geen officiële verandering van de seksuele leer van de r.k.-kerk. Er wordt gebeden. Met elkaar. Meer niet. En ik durf met zekerheid te stellen dat de deelnemende homoseksuele kerkganger de viering niet zal misbruiken voor provocatief gedrag.

Bovendien is deze gebedsdienst een mooie gelegenheid om – als christelijke kerken in Nederland – de banden aan te halen met een groep medegelovigen, die ‘we’ de afgelopen eeuw nou niet met bijster veel christelijke barmhartigheid en liefde tegemoet zijn getreden. Er is veel kapot gemaakt en veel gekwetst bij allerlei pogingen vast te houden aan de seksuele leer van de (r.k.-)kerk. Een mea culpa, hoe bescheiden ook, zou een gebaar van verzoening kunnen zijn, zonder dat ’t gelijk betekent dat iedereen ’t overal over eens is.

De leer van de r.k.-kerk inzake homoseksualiteit is kraakhelder. Bodar heeft het ons nog uitgelegd. Homoseksuele neigingen zijn ‘ongeordend’ en eraan toegeven is zondig. De homoseksuele medemens wordt dus gehouden celibatair te leven. Ik meen dat de r.k.-kerk goede argumenten heeft om aan het ideaal van een langdurige monogame heteroseksuele relatie vast te houden. Maar we niet aan dat ideaal voldoet, moet niet spoorslags worden geslagen met het begrip ‘zondigheid’.

Graag roep ik in gedachten dat paus Franciscus ons voorhoudt dat de kerk – elke kerk – geen klassieke concertzaal voor the happy few is, maar een veldhospitaal voor zoekers en zondaars, voor gebrokenen en uitgeputten. En laten we eerlijk zijn: wie kan van zichzelf zeggen dat hij zo perfect is dan hij geen hospitaal meer nodig heeft? Ik snak naar dat hospitaal waar iedereen ademen kan in vrede en liefde. Ik snak naar een kerk waar Gods geest vrij spel heeft. Ik snak naar de dag dat we geen Roze Zaterdag of een roze viering meer nodig hebben. Omdat dan, zoals de schrift zegt, God alles in allen zal zijn.

Bron: Nederlands Dagblad

Advertenties