BN/de Stem

Shit happens


De film Forrest Gump heeft veel indruk op mij gemaakt. Vol met wijze levenslessen. ‘Het leven is een doos met chocolaatjes: je weet nooit welke smaak je krijgt.’ En: ‘Als je het niet meer weet, dan ren je, zo hard als je kunt’.

En dat doet de mentaal achtergebleven titelheld dan ook. Hij rent en rent en rent, tot zijn baard aan zijn navel reikt en hij een grote groep volgelingen heeft verzameld. Een van de volgelingen stapt in een hoopje stront. Forrest Gump reageert met de iconische zin: ‘Shit happens’.

bndestem

Ik moest dinsdag aan Forrest en zijn faecale levensfilosofie denken. Ik keek samen met mijn lief naar de koninginnenrit van de Giro d’Italia. Voor de niet-kenners: een soort Tour de France, maar dan in Italië. Hoewel deze etappe van dinsdag dan weer grotendeels door Zwitserland ging, maar ach.

Tom Dumoulin staat op het punt om de roze leiderstrui mee te nemen naar huis. Maar dinsdag moest hij ineens stoppen voor een ‘sanitaire boodschap’. In gewoon Nederlands: hij was aan de explosieve racekak. Shit happens.

Een half etmaal eerder zat ik met mijn lief op de huisartsenpost in het ziekenhuis. Ergens om drie uur in de ochtend. In de verlaten wachtkamer stond een televisie te snorren: beelden van de zoveelste lafhartige aanslag kwamen voorbij. En ik betrapte me op Gumps ideologie: shit happens. We zijn het gewend geraakt, die terroristische aanslagen. En ik was te moe om me ervoor te schamen.

Mijn lief had pijn, ze schudde van de koorts. De dokter keek, vroeg, voelde en klopte. Echt goed raad wist ie ook niet. ‘Ga maar naar huis met een paracetamolletje en dan zien we wel’. Shit happens.

Roger Moore, ook al dood, hoorde ik een dag later. No more Roger. Voor mij de enige echte James Bond: geen gewelddadig machotype, maar een gentleman die zichzelf niet helemaal serieus neemt. Shit happens.

Weer een dag later bezocht Donald Trump de paus in het Vaticaan. En je ziet zijne Franciscusheid denken: shit happens. Gump had gelijk.

Bron: BN/de Stem

Advertenties