Interviews & quotes

Hoofddoekjesstress


Onder christenen is het een leuk gezelschapsspelletje: raden welke D66’er nu weer boos wordt omdat gelovigen dit of dat hebben gedaan of gezegd. Om welke gelovigen het gaat, dat doet niet zo ter zake, als het maar om moslims of christenen gaat. En wat die gelovigen dan precies te zeggen hebben of wat ze precies gedaan hebben, is ook niet zo relevant. Het enige dat telt is of een gelovige het weer eens in zijn bolle hersens gehaald heeft om zich als gelovige te afficheren.

Deze keer was het Boris van der Ham, huidig voorzitter van het Humanistisch Verbond. Doelwit van zijn ergernis is het idee van de Amsterdamse politie om moslima’s – wellicht – toestemming te geven om hun sluier – geen chador, geen nikaab, een sluier – boven hun uniform te dragen. Want neutrale overheid. Want scheiding kerk-staat. Want speldjes van de Socialistische Partij en een rooms-katholiek kruisje mag ook niet.

Ik moet altijd een beetje grinniken als ik de seculiere grachtengordel hoor pruttelen als het over religie gaat. Ze kunnen er ook niets aan doen. Zo principieel is hun verwerping van elke transcendente werkelijkheid dat ze zelfs niet meer in staat zijn te begrijpen dat mensen die wel in een god geloven niet automatisch zwakzinnig, infantiel of gehersenspoeld zijn. Ze lijden aan ‘religiestress’, zoals de theoloog Tom Mikkers in zijn gelijknamige boek schrijft. Het gaat over religie, zichtbaar op straat, in your face, en daar krijgen de secularisten uitslag van.

Boris van der Ham cum suis hebben drie zaken niet helemaal door:

  1. de scheiding tussen kerk en staat betekent niet dat de overheid hoofddoekjes bij politie-agentes moet verbieden;
  2. religiestress ontstaat nogal opvallend vaak richting islam;
  3. religie – voor de gelovige – staat niet op hetzelfde niveau als een hobby of het lidmaatschap van een politieke partij.

De scheiding kerk en staat – waar zo ongeveer iedereen blij mee is, ook gelovigen – regelt dat de overheid niet mag discrimineren op basis van geloofsovertuiging. Maar deze scheiding bestaat niet uit het afweren van alle uitingen van religie in het publieke domein, ook niet op overheidsgrondgebied of bij overheidsdienaren.

Natuurlijk heb je zo’n strikte interpretatie, bijvoorbeeld in Frankrijk met zijn laïcité. Maar in het van oudsher godsdienst tolerante Nederland kennen we die scherpte niet. De overheid zou pas echt een probleem hebben als een politieagent wel zichtbaar een kruisje mag dragen, maar een moslima geen hoofddoek. Beide toestaan is echter geen probleem.

Religiestress ontstaat nogal opvallend vaak richting islam en moslims. Ook in dit geval weer. We kennen incidentele verhalen over christenen, over een Haagse tramconducteur die zijn kruisje niet zichtbaar mag dragen tijdens zijn werk bijvoorbeeld, maar dat zijn echt incidenten. Moslims zorgen voor veel meer religiestress, denk bijvoorbeeld aan het zelotisch bashen van Jeroen Pauw in zijn talkshow. Tijs van de Brink moest erbij komen om de boel enigszins te sussen, hoewel ook Van de Brink ook wel enige last van religiestress tentoonstelde. Niet toevallig richting de islam.

Je kan natuurlijk zeggen dat dit logisch is. De islam is een snel groeiende godsdienst in Nederland die meer en meer zijn zichtbare plaats in de samenleving opeist. De islam doet dat in een samenleving waarvan de elite al enige decennia geleden besloten had dat het voor het hele volk beter ware om elke religie af te zweren. Extra stress. Bovendien wordt de islam door vele mensen – zowel de elite als in bredere kringen – één-op-één geassocieerd met terroristisch geweld, vrouwenonderdrukking en doodstraffen. Extra stress.

Dat brengt me bij mijn derde observatie. Vele politici, beleidsmakers en intellectuelen kunnen religie – vanuit hun eigen atheïstisch gezichtspunt – niet anders begrijpen als een soort (rare) hobby – zoals postzegels sparen of plaatjes van voetballers – of het lidmaatschap van een politieke of voetbalvereniging. Zie de argumentatie van Van der Ham. Maar iedere gelovige – van zijn of haar kant – weet heel goed dat de eigen religieuze overtuiging geen facet van zijn of haar leven is, maar de bron van alle levensfacetten.

Postzegels verzamelen doe je alleen in de avonduren. Lid van een voetbalclub alleen als je club spelen moet. En op het moment dat je daar over heen gaat – de die hard Feyenoord-fan – is er wat mij betreft meer sprake van ‘religie’ en niet meer van hobby. Je religie speelt in al de facetten van je leven een rol, niet alleen op vrijdag in de moskee, op zaterdag in de synagoge of op zondag in de kerk. Je bent altijd een gelovige, ook als je op school zit, ook als je een voetballer bent of een politieagent.

Bron: Nieuwwij.nl

Advertenties