BN/de Stem

Sgt. Pepper


Het is deze week vijftig jaar geleden dat The Beatles het legendarische album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band uitbrachten. In 1967 – mijn ouders kenden elkaar toen nog niet eens – vormde het album een van de hoogtepunten van de hippy-beweging met hun Peace, Love & Harmony. 1967, het jaar van de Summer of Love, van rotsvast geloof in een betere wereld.

Drie jaar later gingen The Beatles uit elkaar. Niemand weet precies waarom, maar ik geloof nog steeds dat Joko Ono er iets mee van doen heeft. Bovendien weet elke fan dat The Beatles eigenlijk al in 1969 uit elkaar gingen, vanwege een dodelijk ongeluk van Paul McCartney. Een lookalike nam zijn plaats in. Kijk maar naar de albumhoes van Abbey Road: Paul is de enige die zonder schoenen over de zebra loopt.

Hoe het ook zij, ik heb veel aan The Beatles te danken. In de eerste plaats mijn liefde voor de gitaar. Als veertienjarige puber verveelde ik mij dood in mijn ouderlijke huis. Als r.k.-nerd had ik niet bijster veel vrienden. En de hele dag computerspelletjes spelen, dat vonden mijn ouders weer niet zo’n goed idee. Wat doe je dan als je verder helemaal niets kan? Precies, gitaar leren spelen. En omdat mijn ouders dikke Beatles-fans waren, leerde ik de snaren beroeren op de romantische klanken van Nowhere Man, I’ve Just Seen a Girl, Yesterday en Let It Be. Mijn ouders vonden het geweldig.

Dankzij de gitaar, die ik via The Beatles leerde spelen, veroverde ik niet veel later mijn grote lief. Ik speelde voor haar natuurlijk The Beatles maar ook – op haar verzoek – John Denver. In een van zijn liederen zingt de te vroeg gestorven zanger: This old guitar gave me my lovely lady. En inderdaad: die kreeg ik. Ik weet niet of het de tactvolle keuze van muzieknummers was, of het feit dat ik dicht tegen haar kon aanschuiven tijdens de nachtenlange serenades: The Beatles bezorgde mij mijn grootste schat.

Dank, Sgt. Pepper. Dankzij jou ben ik geen lid meer van jouw club van eenzame harten.

Bron: PZC

Advertenties