Videogames

Nier Automate herdefinieert genre


Wie een Japanese role playing game gaat spelen, weet zeker dat hij getrakteerd gaat worden op felle kleuren, bizarre plotwendingen, onbegrijpelijke humor, en vooral irritant weinig uitleg over hoe het spel nu precies werkt. Nier Automata is zo’n game. Het jongste geesteskind van Yoko Taro definieert daarmee de grenzen van de moderne actie-rpg.

Het plot van Nier is uiterst complex. Hoofdpersonage 2B is een vrouwelijke androide, een mensachtige robot. Zij en haar directe partner 9S (een mannelijke robot) hebben de opdracht om de aarde terug te veroveren die de mensheid kwijt geraakt is aan een geheimzinnig buitenaards ras en hun leger van machinewezens.

Bewustwording

Terwijl deze robots nauwelijks van echte mensen te onderscheiden zijn, zijn de machinewezens lomp en onhandig. Maar gedurende de game beginnen de machinewezens aan een soort bewustwordingsproces. Eerst spreken ze enkel woorden: ‘angst’ of ‘vluchten’. Later schommelen ze imaginaire baby’s in een met buizen in elkaar geknutselde wiegje. Nog later willen ze begrijpen wat ‘liefde’ betekent of trekken ze zich als oprechte pacifisten terug in dorp van boomhutten.

De Japanse gamemaker Yoko Taro zet spelers voor vragen als wat de mens precies is en hoe de mens zich verhoudt tot zelflerende robots. Waar zit je identiteit in, in je fysieke persoon of in je geheugen of data? Ook werpt hij de vraag wat de mens zonder god is.

Computerchips zijn de handelswaar van de game die gekocht worden of na gevechten met de machinemensen achterblijven. Het aardige is dat je maar zoveel plaats hebt in het computersysteem van 2B en 9S, dus je moet goed kiezen wat je wel en niet installeert. Hoewel Nier experimenteren stimuleert, moet je wel uitkijken. Het spel slaat namelijk niet standaard op, dat kan alleen bij bepaalde plekken in de game zelf doen. Een snel reissysteem wordt pas later in de game beschikbaar gemaakt.

De wereld van Nier lijkt in eerste instantie onbarmhartig groot, maar al snel leer je navigeren. Niet dankzij de onduidelijke kaart, maar omdat je vanzelf de routes gaat herkennen. Echt vervelend zijn de ontelbare onzichtbare muren. Je ziet een doorgang in een muur groot genoeg om makkelijk doorheen te lopen, maar de game verbiedt je dat.

De game blinkt ook uit door een absurd hoge herspeelbaarheidswaarde. Nier nodigt je vriendelijk uit om de game vier keer te spelen. Met elke ronde krijg je meer inzicht in wat er nu precies in het Nier-universum aan de hand is, door andere vertelperspectieven, film-scenes of nieuwe plotwendingen.

Religie speelt ook een belangrijke rol in Nier. Soms plat, als de religieuze machinewezens besluiten collectief zelfmoord te plegen. Vaker fascinerend, als de machinewezens bij elkaar kruipen om een naakte, geslachtsloze robot ‘te baren’ (ja, echt waar!) met de naam Adam. Iets later in de game komt uit de doorboorde zijde van Adam een nieuwe, identieke androïde voort, met de naam Eva. En dat is nog maar het begin.

JRPG

Nier is een uitmuntende game voor de meer ervaren (j)rpg-speler. Nier gedraagt zich in het grootste deel van de gevallen als een min of meer klassieke jrpg maar incorporeert daarnaast talloze andere game-genres, die vloeiend in elkaar over lopen.

Meestal speel je third person, je ‘hangt’ achter 2B of 9S, maar er zijn ook grote delen die je speelt als een ouderwetse side scroller of top-down shooter. Ook hack-games en zelfs een old school tekstueel avontuur zijn te vinden.

Bron: Nederlands Dagblad

Advertenties