BN/de Stem

Afscheid van een herdershond (deel 2)


Een jaar geleden schreef ik over het ‘afscheid van een herdershond’. Patrick Kuis nam afscheid van onze parochie in Den Bosch. Hij ging naar Oss. Veel Bosschenaren, binnen en buiten de kerk, misten direct deze eigenzinnige, altijd vrolijke knaap. Ik ook. En ik eerde hem in mijn column als een 21e eeuwse incarnatie van de roemruchte Erik Odekerke uit Dagboek van een herdershond. En nu is hij weer weg.

Niet naar een andere parochie, maar uit het ambt. We wisten al wat langer dat hij het zwaar had, zoals hij zelf aangaf, vooral met het verplichte priestercelibaat. Hij trok zich terug om na te denken over zijn roeping. En God zij dank hebben we hier een bisschop die hem daarin begeleidde. Woensdag schreef hij dat hij eruit was: ‘Ik heb te vroeg ‘ja’ gezegd.’

En weer als ik hem missen. Niet omdat ik hem ook maar 1 onsje minder lief zou hebben, maar omdat ze dat nu eenmaal doen. Uitgetreden priesters verdwijnen voor hun oude vrienden en bekenden. Zo is het altijd gegaan. Zo zal het blijven gaan.

Patricks worsteling herinnert me aan die van mijzelf. Ook ik wilde priester worden. Ook ik studeerde op het Sin-Janscentrum in Den Bosch. Een goede priester was ik misschien geworden, maar vooral ook een ongelukkige. Ik kan niet leven zonder mijn lief. En gelukkig was zij – onbewust van haar alles verzengende schoonheid – daar om mij te redden. Zonder haar was ik Patricks pad opgegaan: enthousiast van het beginnervuur, tikkeltje recalcitrant, anders dan welke andere kapelaan ook. Maar ik zou het niet hebben kunnen volhouden.

Ik ken priesters die hun celibaat in optima forma beheersen. Maar zelfs zij vertellen me hoe moeilijk dat is. Ik ken ook priesters, die zichzelf troosten met drank en sigaren, of dure hobby’s. Ik ken ook priesters met een geheime vriend of vriendin om de eenzaamheid te verdrijven. Ik ken ze. En ik hou van ze. En ik bid om Gods Geest: moge dat verplichte celibaat ooit worden opgeheven.

Hasta la vista, Patrick. Het ga je goed.

Advertenties