BN/de Stem

Rust


Afgelopen weekend zat ik in mijn adamskostuum, in een jacuzzi, in een besneeuwd bos in de Belgische Ardennen, mijn lief en vrienden naast mij, champagne in de hand. Overdag kwam de temperatuur net boven nul; ’s nachts vroor het 13 graden. Maar het water was vasthoudend op 37 graden. Decadent? Jazeker. En ik genoot van elk moment.


Zoals u weet, is het niet druk in de Ardennen. Zeker als je bedenkt dat vele door de sneeuw ploeterende bermtoeristen aan het einde van de dag weer huiswaarts gaan. De natuur is schitterend: ruiger dan wat we in Nederland hebben, maar veel milder dan de Schotse Hooglanden of de Zuid-Franse Alpen. En ik dacht de gedachte die elke Nederlander denkt als hij op vakantie is: waarom blijf ik niet hier?

Soms zou ik het wel eens willen proberen. Gewoon twee maanden of zo, met mijn lief in een blokhut in een bos. Waar de dichtstbijzijnde buurman 15 kilometer verderop woont. Geen luxe, wel een douche. Geen televisie, wel een klein beetje internet. Geen werk, wel lekker stukjes tikken. Geen zeikende mensen om me heen, wel elfjes op de stoep en kabouters op eenhoorns in de verte.

Eigenlijk zijn de Ardennen dan te druk. Je ziet om de vijf minuten iemand rondlopen. Op de kusten van Ierland of Schotland heb ik rotseilandjes gezien met daarop één huis. De enige mogelijkheid om er te komen is via een bootje, dat alleen kan varen bij een rustige zee. Misschien een paar schapen en kippen erbij voor het ecologisch tuinonderhoud en een kakelvers eitje elke ochtend.

Mijn lief weet nog niet of ze wil. Ze zit dan immers twee maanden met mij opgescheept. Snap ik. Mijn vrienden zijn sceptisch: je houdt het geen twee weken vol voordat je je gruwelijk gaat vervelen en uit eenzaamheid elke avond een wedstrijd whisky drinken aangaat met een paar locals, die natuurlijk glansrijk winnen. Maar toch. De rust. De stilte. Gods schepping. De nabijheid van je geliefde. Ik blijf dromen.

Maar eerst even afdrogen.

Bron: BN/de Stem

Advertenties