Cobbenhagen

Kansloze asielplaag?


De Telegraaf van afgelopen zaterdag deed geen moeite haar politieke voorkeur te verbergen. ‘Kansloze asielplaag ongehinderd verder’ stond er met koeienletters op de cover. Elders in dezelfde krant stond een artikel met een andere fraaie kop: ‘Asielhopper-invasie’. Beide woorden, ‘plaag’ en ‘invasie’, maken de Nederlander klaar om niet langer over asielzoekers als mensen na te denken, maar als een insectenplaag die met wortel en tak moet worden uitgeroeid.

De Telegraaf van afgelopen zaterdag deed geen moeite haar politieke voorkeur te verbergen. ‘Kansloze asielplaag ongehinderd verder’ stond er met koeienletters op de cover. Elders in dezelfde krant stond een artikel met een andere fraaie kop: ‘Asielhopper-invasie‘. Beide woorden, ‘plaag’ en ‘invasie’, maken de Nederlander klaar om niet langer over asielzoekers als mensen na te denken, maar als een insectenplaag die met wortel en tak moet worden uitgeroeid.

De Telegraaf is niet vies van een negatief neologisme hier en daar als het gaat om het ontmenselijken van asielzoekers in Nederland en West-Europa. Aafke Romeijn somt op Joop.nl op: ‘7 januari: “asielhopper-invasie”, “kansloze asielplaag”. 4 januari: “aso-asielzoekers”, “asielmachine”. 3 januari: “asieltuig”. En net voor de jaarwisseling was er nog een creatieve variant: de “asielaso”.’

Dat de Telegraaf het niet zo heeft op het West-Europese en ook Nederlandse beleid is bekend. Volgens de krant, die traditioneel wat aan de rechter kant van het politieke spectrum zit, zijn asielzoekers eigenlijk allemaal gelukszoekers die linea recta op het vliegtuig gezet moeten worden om terug te keren naar… Ja, naar wat eigenlijk: ellende, oorlog, uitzichtloosheid, dictatuur. En natuurlijk weten we dat de Telegraaf het geen probleem vindt de populistische trom te roeren en het Nederlandse volk op te stoken met Wilderiaans vocabulair. Maar wat mij betreft is er nu (weer) een ondergrens doorbroken.

Eerst de notie van ‘invasie’, de suggestie van oorlog, van wij-tegen-zij, van uiterste noodmaatregelen, van kletterende wapens en het recht van de sterkste. Door de asielzoekers weg te zetten als een ‘invasie’, roept de krant het beeld op van een buitenlandse legermacht die tot de tanden gewapend naar onze grenzen oprukt om ons vreedzaam en vruchtbaar land te plunderen, onze vrouwen en dochters te verkrachten en onze vaders en zonen te onderwerpen aan een vreemd buitenlands regime.

Tegen een dergelijke ‘vijand’ zijn alle middelen toegestaan, als de naderende ramp maar kan worden tegengehouden. Dat veel asielzoekers zelf een echte oorlog met ontelbare liters echt mensenbloed zijn ontvlucht, doet niet ter zake. Dat de overgrote meerderheid van de asielzoekers nog nooit een wapen heeft vastgehouden, laat staan bereid is er een te gebruiken, doet dan niet ter zake. Een vijand is een vijand. En hij blijft die vijand tot hij dood aan onze voeten ligt.

Dan de tweede notie, mogelijk nog erger, die van een ‘plaag’. Kijk een vijand is weliswaar iemand die je zo snel mogelijk moet zien uit te schakelen, liefst definitief, maar je herkent in die vijand tenminste nog een ander mens. Een slecht mens wellicht, met slechte plannen, een mens die moet worden gestopt. Een zondig, gewelddadige, misdadig mens. Maar een mens. Op het moment dat je de asielzoekers gaat vergelijken met een plaag, verdwijnt dat perspectief geheel en al.

Met het woord ‘plaag’ zie je sprinkhanen voor je, die zonder onderscheid des persoons over akkers en landerijen trekken en pas vetrekken als alles op- en kaalgevreten is. Het beeld van een plaag riekt naar verschrikkelijke ziekten, naar de dood, naar een totale ondergang van haven en goed. Plagen worden veroorzaakt door wriemelende, prikkende insecten, of vieze bijtende ratten. Het enige dat je tegen deze beesten kan doen, is ze te lijf gaan met vallen, gif en vlammenwerpers tot er geen enkele mug, sprinkhaan of rat over is. Een plaag heeft maar één oplossing, een totale oplossing.

De Telegraaf ontdoet de asielzoekers van hun menselijkheid. En ontdaan van hun menselijkheid is het gemakkelijker geworden ze als lastige indringers te zien die gedood moeten worden, als ziektenverspreidende insecten die met wortel en tak uitgeroeid moeten worden. Ik ben geen pessimist, maar uit de pagina’s van Neerlands grootste krant stijgt de onverdraaglijke stank van rokende schoorstenen.

Bron: Tilburg Cobbenhagen Center

Advertenties