BN/de Stem

Driekoningen


Ze liggen begraven in de Dom van Keulen, de legendarische drie koningen, die 2000 jaar geleden goud, wierook en mirre naar Jezus brachten. De drie waren opgegraven door keizerin Helena in 325, geschonken door haar zoon Constantijn aan Milaan in 344, in 1164 overgebracht naar Keulen. De traditie heeft hen namen gegeven: de zwarte oude Balthasar uit Ethiopië, de kwieke blanke Melchior uit Europa en de jonge Casper uit Azië. In hen kwam de wereld aan de voeten van de mensgeworden God.

Natuurlijk, we weten allemaal dat de ‘kindheidsevangeliën’ van Matteüs en Lucas niet hoog scoren op de authenticiteitsmeter. Het ging niet om koningen, maar om magoi, vuurpriesters in dienst van de Perzische staatsgodsdienst. Hoeveel het er waren, weten we evenmin. Maar ja, drie geschenken leveren drie schenkers op. En met die ‘magiërs’ konden de christenen al snel niets meer. Koningen waren maar al te bekend. En of ze echt kwamen, weet ook niemand.

Lang geleden was ik eens in de Dom van Keulen. Ook ik bad bij het graf van de drie koningen. En ik herinner me nog de heilige huiver die me vervulde bij het zien van deze relikwieën. De grap is dat het tegelijk kan, althans voor een katholiek, weten en geloven. Ik weet dat die drie koningen daar niet kunnen liggen, maar ik geloof het zonder enige twijfel.

Zie je, het hart gelooft waar het verstand geen weet van heeft. Geloof is precies leven in deze spanning. Je moet het ‘zien uit te houden’. Sommigen gaan overboord, die geloven in de wetenschap, of zeggen Gods raadsbesluiten persoonlijk te weten. Gelovigen krijgen het verwijt naïef te zijn, een kwalificatie ik omarm. Alleen de naïeveling krijgt ‘vrede op aarde’ nog over zijn lippen. De rest van de wereld zwijgt uit schaamte of onmacht.

Katholieken delen op Driekoningen een huiszegen uit aan elkaar. Christus Mansionem Benedicat, ‘Christus zegene dit huis’. Helpt dat om ’t onheil te keren? Weet ik niet. Maar ik geloof het wel. Gelukkig en gezegend Nieuwjaar.

Bron: BN/de Stem

Advertisements