Genade


Tijdens mijn omzwervingen in San Antonio – voor, na en tijdens het internationaal congres waar ik mocht spreken – kwam ik langs de onvermijdelijke toeristenwinkeltjes, de Alamo Missionary en het Texas Rangers Museum. Maar het meest briljante winkeltje zat ingeklemd tussen een burgerbouwer en een supermarktje. Vanaf de straat zag je eingenlijk alleen een houten tafel en een lange trap naar beneden. Voor de trap stond een intensief bellende Hispanic, die mij glimlachend naar binnen wenkte. Het was 28 graden in de schaduw, en ik had een enorme jet-lag en knallende koppijn.

sanantonio

De trap naar beneden leidde tot een kleine ondergrondse ruimte met zo ongelovelijk veel pluralia dat horen en zien je vergaat. Amerikaanse vlaggen, Peruaanse kerststalletjes, levensgrote Catrina’s (vrouwelijke aangeklede skeletten uit Mexico), Heilig Hart- en Mariabeeldjes, Zorro-kleding, Alamo-memorabilia, sleutelhangers, kruisbeelden in fluoriserende kleurtjes, en een gezinnetje van oma en opa, mamma en pappa, een dochter en een kleindochter. Ze keken me een lachend vreemd aan, waarschijnlijk vanwege het Tshirt dat ik aan had: zwart met een Heilig Hartbeeld en de tekst ‘O, my Dad!’ Ik vond het een leuk katholiek verantwoord grapje, en de meeste Texanen bleken over een goed gevoel voor humor te beschikken. Nice shirt. Ja,  dan ben ik verkocht natuurlijk.

Ik ben er van overtuigd dat de enige, echte test voor rooms-katholicisme gelegen is in het afleggen van een bezoek aan dit soort winkeltjes. Natuurlijk, het is afschuwelijke kitsch, maar tegelijkertijd is het onweerstaanbaar. Het is het katholieke bloed dat kruipt waar het niet gaan kan. Ergens halverwege grap en ernst. Wie langer dan vijf minuten in dit winkeltje kan doorbrengen zonder gillend naar buiten te rennen, is wat mij betreft geslaagd voor zijn onwaterig doopsel. Het katholicisme heeft twee millennia overleefd, niet door haar theologen en bisschoppen, maar door haar gelovigen omringt met mismaakte aarden kerststalletjes.

Ik bleef anderhalf uur in het winkeltje. Ik heb zelfs wat rommel gekocht. Toen ik weer buiten kwam, was avond. En een koele wind blies in mijn gezicht. Geluk kent een plekje, onder de grond van downtown San Antonio.

Bron: BN/de Stem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s