De troost van Gijp


Vandaag in Trouw mocht ik reageren op het fenomeen René van der Grijp. “Kunst heeft de plaats ingenomen van religie”, zegt Frank Bosman, cultuurtheoloog aan de universiteit van Tilburg. “En of dat nu hoge of lage cultuur is, de Matthäus Passion of Gordon, dat maakt niet uit. Ook moderne mensen hebben behoefte aan zingeving. Wie ben ik? Wat kom ik hier doen? Om dat soort vragen gaat het.

“Schilderijen, muziek, literatuur helpen daarbij, bieden stof tot nadenken, dagen uit je eigen verhaal te zetten tegenover het verhaal dat je ziet of leest. Je zoekt de overeenkomsten en verschillen en daar spiegel je je aan. Dat werkt het best als degene over wie je leest niet heel anders is dan jij, maar ook niet te veel op je lijkt.

“Neem een film als Bridget Jones’ Baby, over een vrouw die het moederschap lang heeft uitgesteld. Vrouwen die die film bezoeken, hebben daarna misschien een gesprek over de keuzes die zij in hun leven gemaakt hebben en dat zet aan tot nadenken. In de middeleeuwen lazen mensen heiligenlevens, nu bieden zulke films en ook de boeken over Gijp ongeveer hetzelfde.”

Van der Gijp als moderne heilige dus? “Haha, voor sommige van zijn fans zeker. Maar ik zie een heilige toch meer als iemand die naar God verwijst.”

Bron: Trouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s