Een vreemdeling in Jeruzalem is geen vreemdeling meer


Soms overkomt het je. Het valt je toe. Pure genade. Dat je als rooms-katholiek jongetje wordt gevraagd om voor te gaan in een protestantse zondagsviering. Eerst voel je je als een lammetje dat verdwaald raakt in het vol van een troep leeuwen, die hun bloeddorst proberen te beteugelen met het zingen op hele noten. Dan voel je je als een katholieke beeldenstormer in een reformatieve porseleinkast. En dan snap je hoe heerlijke clichés zijn, vooral om ze te breken. En breken, dat doe ik graag. Ik ben ook snel afgeleid.

Enfin, afgelopen keer mocht ik voorgaan in een gemeente in Oud-Hoflandgaerde. Het ging wel goed, denk ik. Er liepen geen mensen weg onderwijl. Wel na afloop, maar dat kan ook aan de koffie liggen. Ik maakte wel een paar foutjes. Kleine foutjes, maar toch. Beginnerfouten. Zo zette ik tijdens de collecte, een heilig moment in de christelijke eredienst aan beide zijden van de Reformatie, alvast het slotlied in. Maar dat kon echt niet. Je kan niet de Heer bezingen en de Mammon spekken. Wij katholieken zingen graag onder de collecte, zodat het minder opvalt als je weer eens je kleingeld hebt vergeten.

Ook bad ik een voorbede voor twee overleden gemeenteleden. Twee oudere dames. Het valt mij op dat veel oude dames op een gegeven moment overlijden. Veel oude mannen ook trouwens. Bidden voor een overledene, dat gaf echt geen pas. Als een protestant overlijdt, wordt hij ogenblikkelijk door God ingedeeld. Hemel of hel, meer soorten zijn er niet. Wij katholieken bidden altijd voor onze doden. Wij menen namelijk dat er met God best te onderhandelen valt. De goede slechten en de slechte goeden komen in de wachtkamer, het vagevuur. Waar je heel lang moet het geboor van de tandarts hoort, zonder zelf ooit aan de beurt te komen. Maar al die tijd zit je: nu ben ik aan de beurt. Dat gevoel dus. Uit dat vagevuur, daar kunnen wij doden uit bidden. Of je schakelt de Moedermaagd in, dat helpt altijd.

Ik vind het altijd zo geweldig, gastvoorganger zijn. Eerst voel je je een vreemde. Maar dat is snel over. In Jeruzalem is een vreemdeling immers geen vreemdeling meer.

Bron: Oecumene, Raad van Kerken Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s