Winnaar


Veni, vidi, vici. Ik kwam. Ik zag. Ik overwon. Toegeschreven aan de keizer der keizers, Julius Caesar. Max Verstappen deed ’t hem deze week na. De piepjongen Formule 1-coureur stapte voor het eerste op het hoogste niveau in zijn Red Bull-bolide, om direct de GP van Barcelona te winnen. Hij kwam. Hij zag. Hij overwon. Verstappen is de eerste Nederlander die een GP gewonnen heeft, en direct de jongste die er überhaupt één won. Hij wordt vergeleken met de legendarische Ayrton Senna, die in 1994 op de baan overleed. Hij gaat ver komen, dat kleine gastje.

Tom Dumoulin bewandelde de omgekeerde weg. Hij overwon. Hij zag. Hij ging. Neerlands hoop in bange wielerdagen verraste vriend en vijand, maar vooral ook zichzelf, door op de eerste dag in de Giro d’Italia de roze leiderstrui te claimen. Hoewel niemand me kan uitleggen dat de Ronde van Italië in Nederland zou kunnen beginnen, was de zegen op eigen bodem nog mooier. Maar toen zette de weg naar beneden ook gelijk in. Een blessure aan zijn zitvlak, het meest heilige bezit van de professionele wielrenner, deed hem al snel afstappen in de Giro. En ook in de Tour de France zullen we hem niet terugzien. Hij moet diep gaan, dat kleine gastje.

Toch zien het allebei graag, als kijkers, als liefhebbers, als bloeddorstige fans. Natuurlijk, we zien graag Verstappen winnen in Barcelona. Zeker nu het voetbal een zomertje overslaat voor ons. Maar even lief, of misschien wel nog liever, zien we een Dumoulin lijden. En hoe meer hij lijdt, hoe groter hij wordt. We zijn niet ver verwijderd van de Romeinen van Julius Caesar. De renbaan, het fietsparcours, het voetbalveld, het zijn de arena’s van onze tijd. En net als toen zien we het liefste bloed. En dan niet het bloed van de naamloze overwonnenen, kanonnenvoer voor de triomfator. Maar het bloed van de triomfator zelf. Dan steken we onze duim omhoog. Hij mag blijven. Het nog een keer proberen. Aan een dooie gladiator hebben niet veel meer, een gewonde kan je tenminste nog oplappen.

Max heeft gewonnen. Tom is gevallen. Geen mooiere held dan een gevallen held. Of een afgestapte held. Ik steek mijn duim omhoog.

Bron: BN/de Stem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s