Afscheid van een herdershond


Je raakt toch aan ze gehecht. Ze rennen als een dolle in het rond. Ze steken overal en nergens hun neus in. Je weet nooit waar ze mee thuis komen. Ze vragen veel aandacht, vooral op momenten dat je het jou echt even niet uitkomt. En natuurlijk geef je ze die aandacht. Hoe kan je ook anders. Met hun grote bruine ogen kijken ze je trouwhartig aan. Je moet ze wel liefhebben. Je krijgt zoveel liefde terug. Toch blijven ze ook mysterieus met hun goddelijke roeping, hun celibaatbelofte en hun zestigurige werkweek. Gods herdershonden zijn het, en ze hebben een echte hondenbaan.

Onze eigen herdershond gaat vertrekken. In wat wellicht zijn laatste bestuursbesluit is geweest, heeft onze bisschop besloten onze kapelaan over te plaatsen naar een nieuwe parochie. Trouw als een herdershond is, heeft onze kapelaan deze overplaatsing aanvaard. Goede herdershonden staan immers bekend om hun trouw en gehoorzaamheid aan hun baasje.

Is dat vervelend? Ach, voor de parochie is het een aderlating. Voor de vrijwilligers een teleurstelling. En de binnenstad raakt een kapelaan kwijt die met beide benen op de grond staat, en een groot hart heeft vooral voor mensen die niet elke zondag in de kerk komen. Raakt het mij persoonlijk? Ach, ik heb in al die tijd geleerd om los te laten als het om kerkzaken gaat.

Je moet je niet hechten aan een kerkgebouw. Voor je het weet wordt het gesloten en gesloopt. Je moet je niet hechten aan een geloofgemeenschap. Voor je het weet, slaat het lot die in duizend stukken. Je moet je niet hechten aan een pastoor. Voor je het weet, wordt ie weggeroepen. Of hij treedt uit. Of hij raakt overspannen. Je moet jezelf nergens aan hechten. Gods kerk op aarde: een groot onthechtingsproject.

Priesters, vrijwilligers, parochianen, kerkkoren. Alles komt op. Alles vergaat. Mij raakt het allemaal niet meer. Ik ben afgehard. Zoals Simon & Garfunkel al zongen: ‘cause a rock feels no pain and an island never cries. Maar lieve Jezus, wat zal ik ‘m missen. Die zelfbenoemde herdershond 2.0. 21e eeuwse incarnatie van de roemruchte Erik Odekerke uit Dagboek van een herdershond. Het ga je goed. En ik? Ik laat los.

Bron: BN/de Stem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s