Journalistieke artikelen

Het Petrusambt: tussen splijtzwam en eenheid


Als Petrus Jezus herkent als ‘de Messias, de zoon van de levende God’, antwoordt de Heer hem: ‘Jij bent Petrus, de rots. En op die rots zal ik mijn kerk bouwen. Mijn kerk zal er zijn zolang deze wereld bestaat.’ (Bijbel in Gewone Taal, Mt. 16,18) Op deze tekst baseert de rooms-katholiek kerk zich als de kardinalen in het conclaaf een nieuwe paus kiezen. Spiritueel leider van meer dan één miljard katholieken wereldwijd. Een priester wiens officiële titel Pontifex Maximus (‘de grootste bruggenbouwer) is, en die liefdevol wordt aangesproken met ‘heilige Vader’.

Voor vele christenen is hij het gezicht van een verder verdeeld christendom. Voor andere christenen belichaamt het pausschap alles wat met de r.k.-kerk is misgegaan. ‘Aan jou geef ik de sleutels van de poort naar de nieuwe wereld. Want de besluiten die jij hier op aarde neemt, zullen ook geldig zijn in de hemel’ (Mr. 16,19) Ga er maar aan staan.

Patriarchen

Het pausschap was niet altijd het instituut dat het nu voor de rooms-katholieke kerk is. In de vroege kerk ontwikkelde zich al snel enkele hot spots van theologische en spirituele expertise: Constantinopel, Antiochië, Alexandrië, Jeruzalem en ook Rome. De bisschoppen van deze expertisecentra ontwikkelden zich langzaam in patriarchen, superbisschoppen met groot gezag onder de gelovigen en hun collega’s. In het Oosten werd het oecumenisch patriarchaat van Constantinopel de belangrijkste, in het Westen Rome. In het Westen ontwikkelde ‘Rome’ zich tot een politiek zeer invloedrijke ‘macht’ die geregeld koningen en keizers tegen elkaar uit speelden of op de knieën dwong. En de pracht en praal van sommige pausen waren dan ook navenant.

Volgens de rooms-katholieke kerk is er een rechte lijn te trekken tussen Petrus, de legendarische eerste paus, en zijn opvolgers tot op de dag van vandaag, van Petrus tot Franciscus. Alle r.k.,-bisschoppen en priesters zijn door een systeem van apostolische successie historisch verbonden met Petrus en de andere leerlingen, de directe vrienden van Jezus en ooggetuigen van Zijn wonderdaden en –woorden.

Paus Franciscus

Tegenwoordig, zeker sinds het aantreden van Franciscus in 2013, is het idee van het pausschap sterk geëvolueerd. In de 18e en 19e eeuw hadden de pausen de neiging om vanuit Rome de hele katholieke wereld nauwgezet te willen controleren uit angst voor liberalen, andersgelovigen en vrijdenkers. Franciscus koerst veel meer aan op een paus als spiritueel leider van christenen wereldwijd, zoals de Dalai Lama dat is voor Boeddhisten wereldwijd. Verder is Franciscus een groot voorstander van een ‘synodale kerk’, dat wil zeggen, een kerk die verdeeld is in kleine blokken en blokjes, die in gemeenschappelijk overleg de centrale koers uitstippelen.

Uiteindelijk gaat het om wat Jezus tot Petrus zegt: ‘zorg voor mijn schapen’ (Jh. 21,15-23).

Bron: Open Deur (# 4, april 2016)

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s