Het boze knorretje


Eens lang geleden leefde er in het Hondertbunderbos een lief varkentje dat Knorretje heette. Tot er in het Hondertbunderbos ineens allemaal vreemde dieren verschenen. Waar ze precies vandaan kwamen, dat wist Knorretje niet helemaal precies. Maar hij wist wel dat hij een rothekel aan die gasten had. Ze spraken de taal van het Hondertbunderbos niet, weigerden om mevrouw Kanga een hand te geven, en vonden de genderneutraliteit van Konijn erg ingewikkeld. Maar vooral Knorretje was een steen des aanstoots. Knorretjes waren onreine dieren, in de ogen van de nieuwkomers. Knorretje werd er verdrietig van, en heel boos. ‘Mijn bos is mijn bos niet meer,’ zo mompelde hij in zichzelf.

Knorretje riep daarom een protestactie uit. Tegenover de Grote Boom zou het moeten gebeuren. Daar zaten al die vreemde dieren bij elkaar, zwijgend. Knorretje kreeg gezelschap van Kanga en Konijn, die allebei een knorretjesmuts op hun hoofd hadden gezet. Meneer Uil had daar overigens grote problemen mee, want knorretjes zijn onrein voor de vreemde dieren. ‘Het is beter als je die niet op je hoofd zet,’ zo zei Uil waarschuwend. Maar Knorretje zei boos: ‘Dat is geen masker, zo ben ik gewoon.’ En boos liep hij door. Iejoor de ezel, Janneman Robinson en Winny de Pooh stonden er van een afstandje naar te kijken. ‘Heb jij deze vreemde dieren hier naar toe gehaald,’ vroeg Pooh aan Janneman. ‘Nee, ze zijn gewoon gekomen. Hun eigen bos is afgebrand en nu zoeken ze een nieuw huis.’.

‘Schamen jullie je niet,’ zei Pooh tegen de protesterende vrienden. ‘Deze vreemdelingen zijn dieren, net als jullie: olifanten, leeuwen, tijgers, papagaaien en kakatoes. Ze willen leven, net als jullie.’ Kanga en Konijn deden van schaamte snel hun knorretjesmuts af. Maar Knorretje zelf begon hard te huilen: ‘Het is geen masker. Zo zie ik er nu eenmaal uit,’ snikte hij tegen Pooh. Pooh wenkte naar de Grote Boom. En enkele vreemdelingen kwamen naar Knorretjes toegelopen. De grote olifant zei tegen de twee vrienden: ‘Vrees niet. Wij zijn alleen bang voor maskers. En je hebt zonet de jouwe laten vallen.’ En hij boog diep voor Kanga en Konijn. En Knorretje, die kon alleen maar huilen, van schaamte en verdriet.

Bron: BN/de Stem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s