Verveling is een zeldzaam goed


In onze kerk speel ik elke zondag gitaar. De rest van de familie speelt ook: mijn liefste op de fluit, dochterlief op de piano en zoon (ook lief) op de Ierse trom. Zeg maar de Nederlandse versie van de Von Trapp Family Singing Choir uit de Sound of Music, maar dan zonder Nazi’s.

Die gitaar – steel string, fender – is de redding van mijn geloof. Of eigenlijk, de redding van mijn kerkgang. Als laatpostmodern mensch verveel ik me sowieso nogal snel, maar tijdens de gemiddelde eucharistieviering is dat echt geen enkele uitdaging. En dat ik als academisch theoloog een soort beroepsgelovige ben, helpt ook niet mee.

Als klein jongetje vond ik naar de kerk gaan al heel saai. Vandaar dat is zo spoedig mogelijk de katholieke lekenhiërarchie ben ingedoken: misdienaar, acoliet, koster, assistent-communie-uitreiker (best in dingetje in die contreien). Vooral wierook zwaaien was favoriet. Ik kan nog steeds een vijf kilo zwaar vat aan drie ielige kettinkjes in een 95-gradenhoek enkele millimeters voor het gezicht van een krijtwit wegtrekkende pastoor laten uitkomen. Als misdienaar had je wat te doen tijdens de mis. Daarom wilde ik ook priester worden. Dan had je de hele mis wat te doen.

Ik ben geen priester geworden, maar wel naar de kerk blijven gaan. Dankzij mijn lief, mijn gitaar en een liefdevolle gemeenschap die mijn gejammer verdraagt. Heilig zijn ze, allemaal. Op een dag echter besloot de pastoor om in de veertigdagentijd geen muziekinstrumenten meer te gebruiken tijdens de mis. Als sombere voorbereiding op Pasen. Zucht. In ieder geval kwam ik in de banken te zitten. Bidden? Na vijf minuten klaar. Slapen? Banken te hard. Latijnse gezangen vertalen? Ook vijf minuten. Lezingen raden? Full strike. OMG.

Mijn gedachten tolden rond en rond. Ik kon ze niet beheersen. Tot ik het opgaf en ze de ruimte gaf. Het boodschappenlijstje, de ruzie, de vuilniszakken, mijn baas, ze mochten hun gang gaan in mijn hoofd. En toen werd het ineens stil. Muisstil. En langzaam leerde ik de verveling te omarmen, te verwelkomen als vriend. Verveling is een zeldzaam goed in onze tijd, een geschenk bijna.

En na de vastentijd? Ik speel weer gewoon gitaar. Edelweiss, Edelweiss, every morning you greet me.

Bron: BN/de Stem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s