Sussen


Locatie: De lokale Lidl. Hoofdrolspelers: één oudere kaasblonde doos tegenover twee even oude andersgekleurde medelanderinnen. Script: ‘Spreek eens geen Arabisch hier tegen elkaar.’ – ‘Ik woon hier al twintig jaar. Dat is discriminatie.’ – ‘O, dat woord kent je wel.’ Idioten.

Ik heb nooit veel ruzie meegemaakt. Mijn oma en opa maakten wel ruzie, maar dan enkele keer dat ik meemaakte, kon ik met mijn moeder snel en ongedeerd het huis verlaten. Ik had geen broers of zussen, dus daar kon ik ook geen ruzie mee maken. En mijn ouders kregen pas ruzie toen ik al lang en breed het huis uit was. Ook op school had ik nooit ruzie. Ik werd gewoon gepest, getreiterd en vernederd. Maar dat is nog geen ruzie.

Dat gemis heb ik wel enigszins goedgemaakt. Ik ben getrouwd en heb twee kinderen. Genoeg ruimte om uitgebreid te oefenen met ruzie. Maar gisteren was ik in de Lidl… Ja, bij de Lidl, ja. Ik kom daar niet vanwege de goedkope spullen, maar vanwege de bijzondere interieurarchitectuur. Ik stond dus de unieke kleurmelanges van de plaatselijke Lidl te analyseren, toen ik achter mij, aan een andere kassa, drie dames hoorde tieren. Ik draaide me om, zoals de hele winkel trouwens. Ik zag: één oudere kaasblonde doos tegenover twee even oude andersgekleurde medelanderinnen.

De drie gingen goed tekeer. ‘Spreek eens geen Arabisch hier tegen elkaar.’ – ‘Ik woon hier al twintig jaar. Dat is discriminatie.’ – ‘O, dat woord kent je wel.’ Ik vond het best een rake opmerking. Omdat het winkelpersoneel kennelijk geen training agressie tussen allochtonen en autochtonen had gekregen – geen geld meer na de binnenhuisarchitectuur – besloot ik er tussen te springen. Letterlijk ertussen. Handen rustig heen en weer wuivend. Rustige woorden fluisteren alsof je een gestreste kat wilt kalmeren (daar heb ik ervaring mee, ik ben een kattemens). Nu heb ik nogal een harde stem, donkere ogen, een licht Obelixiaanse massa en een baard waar menige Salafist jaloers op zou zijn, dus de drie kemphanen kozen eieren voor hun geld.

Onder mijn toeziend oog hebben ze hun boodschappen afgerekend en zijn – apart van elkaar – weggegaan. De manager liep nog steeds druk rond, bellend met zijn mobiel. Te druk om bij te springen natuurlijk. ‘Dank dat u voor mij opkwam,’ mompelde de melkfles. ‘Graag gedaan.’ – ‘Dank dat u ons heeft geholpen,’ zeiden de twee lichtgeraakten. ‘Graag gedaan,’ mompelde ik en keek de drie hoofdschuddend na. Idioten.

Bron: BN/de Stem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s