BN/de Stem

Speelaltaar


Eens in de zoveel weken weet mijn lief me over te halen naar de Kringloopwinkel te gaan. Deze keer om een kastje te kopen bij gelegenheid van de 81e verjaardag van mijn schoonmoeder. Nu viert ze wel vaak haar verjaardag. Gemiddeld één keer per jaar. Ik vind dat veel. Ik vier mijn verjaardag nooit. Maar goed. Niemand luistert naar mij.

Goed. Terwijl mijn lief tussen de meubelen loert – waarom ruikt het in kringloopwinkels altijd zo vreemd? – valt mijn oog op een raar stuk rechtopstaand hout, een halve meter hoog. Dichterbij gekomen zie ik dat het om een speelaltaar gaat. En niet zomaar een speelaltaar, maar eentje die zo op het oog door een liefhebber in elkaar is geknutseld van donkerbruin hout en bloedrode gordijnstof. Het is een altaar van voor het Tweede Vaticaans Concilie, dus drie treetjes naar boven, met de rug naar het volk, terwijl drie verschillende Jezussen je goedmoedig aankijken.

Mijn verbazing stijgt tot grote hoogte als ik er ook nog de bijpassende attributen bij vindt, allemaal op schaal: wierookvat, wijwaterbak, kelk, schaal, de hele roomsche santenkraam. Ik haal mijn lief erbij, die evenals ik een groot liefhebber van Roomsche kitsch is. Samen besluiten we dat het om een doe-het-zelf-speelaltaar van minstens vijftig jaar oud moet gaan. Enig nazoeken via de God-die-Google-heet vind ik dat dergelijke speel- of zelfs oefenaltaren tot in de jaren zeventig gewoon tussen het andere speelgoed werden verkocht bij de lokale Vroom & Dreesman. Maar net als de winkel die het verkocht, is ook dit mooie stukje speelgoed in de vergetelheid geraakt.

Ikzelf wilde ook ooit priester worden, vanaf heel jong al. Mijn vrouw redde mij van het seminarie. Daar vertel ik nog wel eens over. Maar ik zou het nooit gewaagd hebben om thuis priestertje te spelen, zoals je ook Mensergerjeniet en cowboys & indianen speelde. Teveel ontzag voor het heilige. Teveel respect voor meneer Pastoor. En hier staat ie dan, een speelaltaar, in de Kringloopwinkel, te wachten op een nieuwe eigenaar. Ik heb hem niet meegenomen. Ik heb wel lang staan dralen bij de deur. Te lang eigenlijk. Mijn kinderen zijn te oud. En ik, ach ik heb andere altaren.

Bron: BN/de Stem

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s