Hollywood herontdekt de Bijbel


Films over Mozes, Pilatus en Maria liggen in het verschiet. De Bijbel biedt Hollywood actie en romantiek. En auteursrechten zijn er niet. het Nederlands Dagblad sprak met mij over Bijbelse verfilmingen naar aanleiding van Noah over de figuur van Noach uit het boek Genesis. ‘The Passion of the Christ bijvoorbeeld vind ik een nogal sadomasochistisch soort vanverlossingstheologie.’

Niets menselijks is de Bijbel vreemd. ‘Alles wat een verhaal inhoud, vaart en spanning geeft, vind je in de Bijbel’, zegt cultuurtheoloog Frank Bosman. ‘Liefde, verraad, (kinder)moord, overspel, moed, incest, oorlog…’ Regisseur Cecil B. DeMille, die onder meer in 1956 The Ten Commandments afleverde, heeft eens gezegd dat de maker van een film gebaseerd op de Bijbel zich meer risicio’s kon veroorloven. Geweld en erotische scènes werden in een Bijbelfilm eerder geaccepteerd, want ja, het komt inderdaad voor in de Bijbel.

(…)

Vandaar dat er al meer dan honderd films over verhalen uit het Oude Testament zijn gemaakt. Dat bevat veel meer actie en romantiek dan het Nieuwe Testament. Bijkomend voordeel van de Bijbelverhalen is volgens Goderie dat ze overbekend zijn. ‘In tijden van crisis zijn films over bekende verhalen een veilige keus voor Hollywood. Vergelijk het met de verfilming van een boek dat al tijden bovenaan de bestsellerlijsten staat. Je hoeft dan niemand meer uit te leggen waarover de film gaat en waarom die de moeite waard is. Dat scheelt een hoop marketingkosten.’

(…)

Mel Gibsons The Passion of the Christ kreeg relatief weinig zware kritiek en werd omarmd door Amerikaanse christenen. Toch is er theologisch gezien echt wel wat af te dingen op de film, vindt Frank Bosman. ‘De marteling en kruisdood van Jezus worden uitvoerig getoond. De gedachte achter die film is: hoe groter Jezus’ lijden, hoe groter zijn verlossend werk. God wil bloed zien, en hoe meer bloed Hij ziet, hoe eerder Hij geneigd is de mens te vergeven. Dat vind ik een nogal sadomasochistische verlossingstheologie.’

(…)

‘Het heilige afbeelden levert altijd discussie op’, zegt Bosman. ‘Wij hebben anno 2014 weinig kritiek op hoe kunstenaars als Rembrandt en Michelangelo Bijbelverhalen schilderden. Maar in hun eigen tijd leidden hun werken net zo goed tot discussie of ruzie met de opdrachtgever. Het enige verschil is dat de discussie nu gedemocratiseerd is. Iedereen praat erover mee, terwijl vroeger de discussie door de kerkelijke elite werd gevoerd.’

Bron: Nederlands Dagblad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s