Diablo III vs. Path of Exile vs. Torchlight II


De afgelopen tijd heb ik de drie grootste hack ‘n’ slash action/rpg’s (sorry voor het jargon) van dit moment gespeeld: Diablo 3, Path of Exile en nu Torchlight 2. En het is eigenlijk onmogelijk om één van deze drie games te bespreken zonder te gaan vergelijken. Omdat je ergens moet beginnen met spelen, kan die vergelijking pas na de derde game gemaakt worden. En nu is het zo ver. Welke game is de beste van de drie? De intrigerende narratief van Diablo, de duistere suspense van Path of Exile of de cartoonish graphics van Torchlight? De ultimate smack down volgt na de break.

Even voor de niet-gamers. Deze hack ‘n’ slash action/rpg’s zijn games met een isomterisch perspectief, en de bedoeling is om een potentieel eindeloze hoeveelheid monsters te verslaan terwijl je je door kunstig vormgegeven levels (dungeons genoemd) heen werkt op zoek naar betere wapens en uitrusting (het zogenaamde looting) die je gesneuvelde tegenstanders laten liggen. In de tussentijd kan je een x-aantal keren je karakter levellen waardoor je je karakter in een bepaalde specialisatierichting kan dirigeren: van stille, dodelijke killers via lompe barbarians tot minions summoning tovenaars.

Narratief

Om maar met de eerste game te beginnen heeft de beste papieren in termen van verhaallijn. Diablo 3 heeft een compleet fantasy universum geschapen, compleet met een dualistische scheppingsmythe, bastardkinderen van opstandige engelen en demonen en een min of meer klassiek (doch episch) gevecht om de hemel en de hel. De speler neemt de rol van een Nefiliem, een van de ‘giganten’ uit Genesis 6, en moet – een tikkie cliché wellicht – de hemel van de opdringende hellevaarders redden. Cliché misschien, maar nog altijd beter dan de narratieven van de andere twee games. Zoals ik al eerder schreef, hebben de makers van Path of Exile (PoE) wel een halfslachtige poging gedaan om een game lore op te zetten als achtergrond voor hun game, maar je merkt dat het ontwikkelen van een immersing story niet bovenaan het prioriteitenlijstje heeft gestaan. Torchlight doet het wat dat betreft iets beter, maar komt niet verder dan een übervoorspelbare variatie op het slechterik-wordt-nog-slechter-genre. Ik heb geprobeerd het game verhaal te volgen, maar de verveling won het ruimschoots van de lullige tekstjes die je als speler krijgt voorgeschoteld.

Diablo III: 7 / PoE: 3 / Torchlight: 5.

Sfeer en graphics

Qua sfeer lopen de drie games ook aardig uit elkaar. Torchlight heeft een bijna tekenfilmachtige vormgeving. De karakters, de gebouwen en vooral de tegenstanders lijken op een one night stand tussen de Looney Tunes en Disney. In combinatie met het nogal gewelddadige karakter van de game wekt de stijl nogal op de lachspieren. De primaire kleuren dansen over je beeld: of het nu gaat om een eenhoorn of een steam punk robot. Hoe hard de game makers ook hun best lijken te doen, het wordt nergens echt spannend, laat staan dat er sprake is van zo iets als suspense. Dat doet Diablo III een heel stuk bezig. Hoewel ook hier de primaire kleuren niet worden geschuwd, is de sfeer toch een stuk volwassener dan die van Torchlight. Je hebt in ieder geval niet het idee in een uit de hand gelopen kindertekenfilm beland te zijn. PoE spant echter zonder enige discussie de kroon als het gaat om sfeer en graphics. Van het allereerste begin op het strand van de strafkolonie heb je het gevoel van totale hopeloosheid en depressie. Een ideale gemoedstoestand om een uurtje of 40 lekker te gaan gamen.

Diablo III: 7 / PoE: 9 / Torchlight: 6.

Game world & loot

Een heel belangrijk element bij dit soort games, die het toch vooral moeten hebben van het uitpluizen van onderaardse doolhoven en het plunderen van schatten op zoek naar nét dat ene uniek wapen dat je het definitieve voordeel op je tegenstanders geeft, is het ontwerp van de dungeons en de kwaliteit van de loot (buit). Diablo en Torchlight zorgen ervoor dat elke keer dat je de game doorspeelt (en ja, dit soort games zijn expliciet bedoeld om meerdere keren door te spelen, steeds als een ander karakter), de levels er net even anders uitzien. Dat komt de replayability dus ten goede. Maar ook hierin is PoE superieur. Als je niet ervoor zorgt dat je binnen vijftien minuten de level waar je net in bent gestorven, opnieuw bereikt, dan kan je alle vijanden gewoon opnieuw verslaan, en mag je bovendien de weg opnieuw gaan zoeken. PoE heeft namelijk een nogal bruut random level design. Qua looting liggen de kaarten weer net iets anders. Bij Diablo valt de buit vaak nogal tegen en krijg je om de haverklap spullen die maar door één bepaalde klasse (en dan natuurlijk net niet die klasse die je op dat moment speelt) kan worden gedragen. Rommel, rommel, rommel. En net als bij Path of Exile moet je in Diablo ook om de haverklap terug rennen naar het dichtstbijzijnde dorp om je overvolle inventory te legen. En dat is vaak, heel vaak. Of je moet 90% van de buit laten liggen. Dat veel voorkomende probleem (ook Skyrim had er last van) wordt in Torchlight wel charmant opgelost. Je dierlijke kompaan is graag bereid om je rommel in een oogwenk terug te brengen naar het dorp en de spullen daar te verkopen. Ideaal. Bovendien kan je in PoE en Torchlight je wapens en armor voorzien van bepaalde magische kristallen die je extra capaciteiten geven. Genoeg extra mogelijkheden om te experimenteren.

Diablo III: 6 / PoE: 7 / Torchlight: 8.

Skills en moeilijkheid

Geen rpg zonder een uitgebreid levelling- en skill systeem. Niets is leuker dan te puzzelen om je karakter zo sterk mogelijk te maken. Specialiseer je je op lange afstand wapens? Dan is een skill om goed te mikken een uitkomst. En ben je een barbarian dan betekent een rage skill het verschil tussen leven en dood in een omsingeling. De drie games maken alledrie gebruik van levelling, maar alledrie op een eigen manier. Diablo en Torchlight zijn min of meer conventioneel in hun levelling en skill systemen. Je moet een bepaalde specialisatie in het oog houden, zuinig met je punten zijn en dan wordt het vanzelf wat. Grote uitzondering is PoE: meer dan 1000 verschillende skills zijn er te kiezen. En in principe is elk wapen voor elke klasse bereikbaar. Je moet er alleen wat meer moeite voor doen. Of deze uitbundige hoeveelheid vrijheid positief of negatief is, hangt van je speelstijl af. Maar als er speciale apps en website bestaan om je te helpen je skills te plannen, moet je wel een echte fan zijn. De leercurve van Diablo en Torchlight zijn dan ook laag: uitstekend om kennis te maken met het genre. De leercurve van PoE is erg stijl en kan de beginnende gamer (in dit genre) is wanhoop achterlaten.

Diablo III: 7 / PoE: 9 / Torchlight: 7.

Eindoordeel

Natuurlijk hangt alles af van persoonlijke smaak en voorkeuren, maar voor mijzelf ben ik er wel uit. Met minimale verschillen vind ik PoE de beste hack ‘n’ slash game van dit moment (28 pt). Bovendien is de game gratis, maar dat heb ik uit de beoordeling gelaten. Diablo is tweede (27 pt.) en Torchlight is derde (26 pt.). PoE wint uiteindelijk vanwege de rijkdom aan spelmogelijkheden, de enorme skill tree, de randomized dungeons en de supergoede suspense. Voor een beetje narratief van kwaliteit moet je echter bij Diablo zijn, en alleen daar.

Have fun playing!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s