Les Intouchables (2011) is de één van de grootste filmhits in Frankrijk. De film verhaalt de onwaarschijnlijke vriendschap tussen een verlamde, rijke blanke miljardair en een stoere zwarte jongen uit de Parijse ghetto’s. Ze zijn de In-touch-ables ‘on-aanraak-baren’, mensen waar je eigenlijk een straatje voor wilt omlopen. Driss is een zwarte jongen van Senegalese afkomst. Het lukt hem niet zijn milieu te ontgroeien en moet zelfs voor maanden naar de gevangenis. Om zijn uitkering te behouden moet Driss aantonen dat hij heeft geprobeerd werk te vinden. Dus ‘solliciteert’ hij maar naar elke baan die hij tegenkomt. Zo komt hij ook Philippe tegen.

Philippe is stinkend rijk, maar ondanks zijn rijkdom totaal ongelukkig. Bovendien raakt hij vanaf zijn nek verlamd na een paragliding ongeluk. De verlamde zoekt samen met enkele trouwe medewerkers naar een persoonlijk assistent, die letterlijk zijn handen en voeten moet zijn. Philippe moet gewassen worden, gemasseerd, aangekleed, gevoed, rond gereden, alles moet voor hem gedaan worden.

Verantwoordelijkheid

En door een gelukkig toeval komt Driss ook bij Philippe solliciteren. Driss doet duidelijk niet zijn best, maar Philippe is geïntrigeerd door Driss’ onbezorgde en vooral goudeerlijke houding. Hij neemt Driss aan, en wonder boven wonder neemt hij de verantwoordelijkheid met veel zorg en aandacht op zich. Driss en Philippe zijn in alles elkaars tegenpolen: qua sociale omstandigheden, opvoeding, fysieke gesteldheid en vooral qua karakter. Driss is open, extravert, brutaal bijna, terwijl Philippe bedachtzaam is, en het liefst tussen de lijntjes kleurt.

Boers

Driss lijkt op het eerste gezicht boers en lomp naar Philippe. Hij maakt voortdurend flauwe grappen over Philippe’s handicap waar hij zelf het hardst om moet lachen. Moderne abstracte kunst, klassieke muziek, enzovoorts, het is allemaal niet aan hem besteed. Maar juist daarom is Philippe zo op Driss gesteld. Zijn zwarte bediende is namelijk de enige die hem geheel en al open en eerlijk tegemoet treedt.

Onaanraakbaar

Driss en Philippe zijn beide in zekere zin ‘onaanraakbaar’. Driss is een sociale paria, een moderne kasteloze kansarme jongere. De geslaagde wereld van Phillippe cum sui willen hem niet aanraken, alsof armoede en falen besmettelijk is. Maar ook Philippe is een onaanraakbare: hij is een gehandicapte en daarmee uitgestoten uit de wereld van ‘normale’, gezonde mensen. Behalve zijn advocaat en zijn personeel raakt Philippe langzaam maar zeker in een isolement.

Aanraken

Driss en Philippe, beide onaanraakbaren, raken elkaar voortdurend aan. Beide mannen zijn heel fysiek met elkaar bezig: voortdurend raken handen, benen, lippen en hoofd elkaar aan. Natuurlijk in eerste instantie vanwege praktische overwegingen: Driss moet Philippe verzorgen, maar later ook als uiting van de diepe genegenheid tussen de twee. Toch betekent echte vriendschap ook dat je afstand kan nemen. Als Philippe de confrontatie met zijn pengeliefde niet aandurft, zet Driss hem in een restaurant voor het blok. Hij laat Philippe met zijn Elenora alleen en loopt over het strand de film uit.

Politiek correct

Les Intouchables is een film over een bijzondere vriendschap tussen twee zeer ongelijke mensen. De film kruipt onder je huid, omdat het je een vervelende spiegel voorhoudt. Wij allemaal lopen liever een ommetje als er een ‘handi’ voorbij komt. En als we geen mogelijkheid hebben de ‘freak’ te ontlopen, schieten we in de politiek correcte houding, die zo onecht is dat het pijn doet. Of we krijgen medelijden van het soort dat nog meer pijn doet. De omgang met gehandicapten kan wel een oppertje gebruiken. En Les Intouchables zorgt ervoor.

Bron: Deze recensie is gepubliceerd op Zincast.nl.