Muziek

A-Team (Ed Sheeran)


“Witte lippen, bleek gezicht, branende longen, lange nachten en vreemde mannen.” Nee, Ed Sheerans lied A Team gaat niet over de vrolijke boefjes van de gelijknamige tv-serie. De titel slaat op de ranking van de naamloze vrouw: ze is een eersteklas hoer.

We kennen heel wat liedjes waarin de publieke vrouwen worden bezongen, koortsig om het aura van mythische, taboeloze seks dat om haar heenhangt: Malle Babbe (Rob de Nijs), And I remember her (Jim Croce), Lady Marmalade (Labelle) en nog vele anderen. Het gaat dan altijd om een sterke, sensuele vrouw, die geheel vrijwillig en seksueel superieur haar lichaam te koop aanbiedt, voor het geld maar ook omdat ze ervan geniet.

Mensenhandel

Sheerans prostitué is echter heel wat realistischer. Om prostitutie hangt een sfeer van mensenhandel, mishandeling en uitbuiting. Ze worstelt om haar huur te kunnen betalen, maar tegelijkertijd put ze haar portomenee en vooral haar gezondheid uit met haar verslaving aan drugs. Sheeran weet het nog poëtisch te formuleren: “Ze zit vast in haar dagdromen en vlucht met een (crack)pijp in hand naar het Moederland.”

Eenzaamheid

De eenzaamheid van deze vrouw bezingt Sheeran op verbluffende wijze. Haar leven is beroofd van alle menselijkheid en alle waardigheid, uitzichtloos en ten dode opgeschreven. “Ze verkoopt haar liefde aan weer een andere man // Het is te koud buiten // voor de engelen om te vliegen.” Een nacht die zo koud is dat zelfs de engelen er niet doorheen kunnen vliegen.

Boodschapper

Engelen zijn boodschappers van God, aankondigers van het goede nieuws. In de iconografie staan ze voor de aanwezigheid van het goddelijke, de incarnatie van de menselijke hoop op een eeuwig leven. Maar, zo zingt Sheeran, voor deze vrouw is alle hoop verloren. Ik kan me niet voorstellen hoe een leven voelt waarin zelfs de engelen van de hoop niet meer kunnen vliegen. Zo totaal los gescheurd van God, van het gevoel er te mogen zijn, van het gevoel bemind en geliefd te zijn.

Een engel sterft

Dan schetst Sheeran een beeld dat wij zo goed kunnen uit het sprookje van Het meisje met de zwavelstokjes van Andersen. “Een engel zal sterven // bedekt in witte kleren // ogen gesloten // hopend op een beter leven.” Sheerans heldin-tegen-wil-en-dank sterft als een in het wit geklede engel. Direct komen bij mij de associaties omhoog van de in het wit geklede ‘jongemannen’ bij het lege graf van Jezus. Is de hoop op een betere toekomst, verbeeld door Christus’ opstanding ook gestorven met de ontelbare ongelukkigen die anoniem sterven in onze steden?

Het is te koud vannacht, zelfs de engelen kunnen van de kou niet vliegen. Hoe kil en grauw is haar leven, dat zelfs de hoop op eeuwig leven is uitgeblust. Er zit een brok in mijn keel.

Bron: Deze recensie is gepubliceerd op GoedGelovig.nl.

Advertenties