Cultuurtheoloog Frank Bosman, ook rooms-katholiek, zegt problemen te hebben met de suggestie van een persoonlijke duivel, zoals volgens hem in de aanpak van Inspiratie Magazine doorklinkt. ‘De persoonlijke verantwoordelijkheid van mensen wordt dan al snel minder belangrijk: ze zijn speelbal in een kosmische strijd.’ Het bevreemdt hem dat juist orthodoxe christenen, rooms-katholiek én protestant, het meest van allen in de duivel geloven, en soms de neiging hebben daar veel licht op te zetten. Zo jaag je mensen angst aan, vindt hij. Hij focust zich liever op Jezus Christus. ‘Ik leg liever de nadruk op de hemel dan op de hel, op de liefde van God dan op zijn rechtvaardigheid.’

(…)

Ook Bosman vindt het ‘niet zonder gevaar’ je in te laten met spiritisme of glaasje draaien, ‘zeker voor mensen met een labiele persoonlijkheid. Ze kunnen gesterkt worden in de wanen die ze al hebben.’ Dat zit ’m volgens hem in die labiliteit: ‘Ik zou hen ook
niet aanraden militair te worden of te gaan bungeejumpen.’ Dat de Rooms-Katholieke Kerk een eeuwenoude traditie van duiveluitdrijving kent, vindt Bosman niet vreemd.‘In de middeleeuwen werden psychische aandoeningen aan de macht van de duivel toegeschreven. Met de opkomst van psychologie en psychiatrie is de aandacht verschoven. Het pastorale idee achter exorcisme is nog steeds goed te begrijpen: iemand die het gevoel heeft demonisch gebonden te zijn, heeft vrijheid nodig. Hij gaat
ergens onder gebukt.’

Bron: Dit artikel is gepubliceerd in het Nederlands Dagblad.

Advertenties