Anna vindt zichzelf in het mortuarium, niet wetend of ze dood is of het slachtoffer van een morbide grap. Moet ze haar dood accepteren of moet ze vooral proberen te ontsnappen? De film After.Live (2010) laat de kijker in existentiële twijfel achter, twijfel over de grens tussen leven en dood.

Basisschool Anna Taylor (Christina Ricci) is ontevreden over haar burgerlijke leven. Noch haar carrière noch haar vriendje kunnen enige emotie in haar oproepen. Ze lijkt frigide. Als haar vriendje op een goede dag genoeg moed verzamelt heeft, haar een aanzoek te doen, panikeert ze omdat ze een afwijzing vreest. In woede en verdriet – ze heeft dus wel degelijk emoties – rijdt ze weg in haar auto. Ze veroorzaakt een verkeersongeluk als ze wordt afgeleid door haar mobiele telefoon. Behalve de maatschappelijk verantwoorde waarschuwing dat autorijden en telefoneren niet samen gaan, is een verkeersongeluk in films vaak het moment dat (en de oorzaak van) een mens ‘overgaat’. Filmfiguren vinden zich na vaak in het ‘hiernamaals’ na een auto-ongeluk, of dat nu de hemel, de hel of het vagevuur is.

Mortuarium

Anna vindt zichzelf echter terug in een soort aards vagevuur: het mortuarium. Uitvaartondernemer Eliot (Liam Neeson) verzorgt Anna’s wonden. Hij claimt dat hij met de doden kan spreken en de taak heeft hen te helpen om ‘over te steken’ naar ‘de andere kant’. Dat hij met Anna kan spreken, is ‘logisch’ aangezien zij dood is. Anna is echter in het geheel niet overtuigd dat ze overleden is, en probeert met woorden en daden zich te bevrijden. Als Anna dan ook nog eens foto’s van andere mensen ziet, genomen in het mortuarium, vermoedt ze dat Eliot een serial killer is. Eliot zelf claimt dat het ‘gewoon’ andere overledenen zijn die hij heeft helpen ‘oversteken’.

Werkelijkheid

Getrouw aan het genre van de ‘psychologische thriller’ weet je als kijker tot feitelijk aan het einde van de film niet zeker of de realiteit die je voorgeschoteld krijgt, ook de ‘echte’ werkelijkheid is of slechts de interpretatie, droom of waanbeeld van de hoofdpersoon. Daar komt bij: wat is ‘echt’? De kijker kan niet weten wiens lezing van de werkelijkheid de juiste is. Eliot beweert dat Anna slechts denkt dat ze nog leeft. Ze moet haar dood accepteren en met zijn hulp ‘oversteken’, zodat haar begrafenis kan plaatsvinden. Anna’s lezing is dat ze gewond doch springlevend is en door een psychopaat langzaam (geestelijk) wordt gemarteld en vermoord. Die spanning wordt mooi vastgehouden. Zelfs als je Eliot Anna levend ziet begraven, twijfel je wiens verhaal je moet geloven.

Existentiële angst

Regisseur Agnieszka Wojtowicz-Vosloo laat de kijker achter met een onbvredigend gevoel (en dat is positief bedoeld), namelijk met een existentiële angst. Stel immer dat dood niet echt dood is… After.Live speelt in op de diepmenselijke angst voor het onbekende, en de dood is in extrema het Grote Onbekende. Mooi film, maar niet voor bange zielen.

Bron: Deze recensie is gepubliceerd op KatholiekNederland.nl.