De film Meet Joe Black (1998) van regisseur Martin Brest (Beverly Hills Cop, Scent of a Woman) presteerde het om zowel genomineerd te worden voor enkele alternatieve Oscars als voor de ‘Razzie Awards’, de ‘prijs’ voor de slechtste films in een jaar.

 

In deze remake van Death Takes a Holiday (1934) komen alle clichés van de Romantische film terug: een onmogelijke liefde, de zucht naar passie en ware liefde, een goedbedoelende maar sociaal-emotioneel wat klungelige vader, twee mooie dochters en een te vroeg gestorven moeder. Maar door de sterke acteerprestaties van o.a. Anthony Hopkins en Brad Pitt, en de ruimte en rust die de drie uur (!) durende film schept, overstijgt deze film moeiteloos de grijze middelmaat. De Dood wordt mens, raakt hopeloos verliefd en moet zijn geliefde vervolgens weer loslaten. Net zoals iedereen zijn of haar geliefde eens aan de dood zelf moet overgeven.

William – Bill – Parrish (Anthony Hopkins) is weduwnaar en een rijke mediamagnaat mét principes over vrije meningsuiting én twee mooie dochters. Allison Parrish (Marcia Gay Harden) doet als oudste dochter alle moeite om haar vader een bijna megalomane 65e verjaardag te bezorgen. Zij compenseert hiermee haar verdriet over het feit dat haar vader meer ziet in zijn jongste dochter, Susan (Claire Forlani). Zij is verloofd met Bills rechterhand, Drew (Jake Weber), die echter zijn levenswerk, een groot mediabedrijf, wil laten overnemen door een concurrent.

Intussen heeft Bill andere problemen: de Dood in de gedaante van Brad Pitt komt Bill halen, maar besluit om daar nog even van af te zien. Eerst wil hij meemaken wat het is om ‘echt’ te leven. Deze Joe Black, zoals Bill hem maar noemt, heeft echter het lichaam van een gestorven jongeman overgenomen, die dochter Susan in een koffieshop het hoofd op hol heeft gebracht. Onwetend van de nieuwe identiteit van haar flirt valt ze als een blok voor de Dood, en visa versa.

Wat het is lief te hebben

Joe Black en Susan Parrish worden ‘dodelijk’ verliefd op elkaar. Beiden moeten – op hun eigen manier – leren wat het is waarlijk lief te hebben. In de breed uitgesponnen dialogen tussen Bill en Joe en tussen Joe en Susan wordt de kern van het leven verkent: Bill zegt op een goed moment: “Liefde is een passie, een obsessie, iemand zonder wie je niet kan leven.” Joe Black zijnde de Dood heeft geen enkele ervaring met wat het is mens te zijn. Eerst is hij grenzeloos blij met koffiekoekjes en en pindakaas, hetgeen geregeld hilarische scènes oplevert. Zo interrumpeert hij een directievergadering om om pindakaas te vragen. Later leert hij dat liefde hetgeen is dat een mens maakt. Hij leert vasthouden, strelen, zoenen en vrijen. De vrijscène tussen Susan en Joe wordt met dezelfde rust en ruimte in beeld gebracht, waar de gemiddelde Hollywood romantische film niet verder komt dan twee semi-naakte lichamen in enkele gekreukelde lakens. Susan op haar beurt is verstrikt geraakt in een passieloze relatie met Drew. Het is door haar letterlijk ‘redenloze’ – ze weet immers niets van Joe, en die wil dat uiteraard vooral zo houden -, liefde voor die onbekende dat ze zich leert overgeven aan de liefde. Bill: “Ik wil dat je zingt in vervoering en danst als een mysticus.”

Loslaten

Liefde betekent ook kunnen loslaten, en dat is het tweede element van het menselijk leven dat Susan, Joe en ook Bill moeten leren. Bill moet de controle over zijn leven opgeven, dat gemanifesteerd wordt door zijn bedrijf dat dreigt te worden overgenomen. Susan moet Joe loslaten, zonder te weten waarom. Joe wil aanvankelijk Susan meenemen op zijn ‘reis’, maar besluit door de smeekbede van Bill en zijn eigen ontketende liefde voor Susan dit niet te doen. De tranen vloeien rijkelijk en het afscheid wordt breed en verterend neergezet. Vooral als Joe en Susan elkaar voor de laatste keer zien en beiden dat beseffen zonder het gezegd te hebben. Als ze uiteindelijk van elkaar weglopen kan je het scheuren van hun gekruiste blik horen.

De film loopt goed af, op een manier die eigenlijk zo voor de hand ligt, dat je er tijdens het kijken niet opkomt, maar die op geen enkele wijze afbreuk aan het filmverhaal doet. Meet Joe Black is een heerlijk romantische film met aandacht en tijd om de karakters uit te diepen, met prikkelende gedachten over dood, maar vooral over leven en liefde.

Bron: Deze recensie is eerder verschenen op KFA-Filmbeschouwing.nl.

Advertenties