Fictie

Stille Nacht, Heilige Nacht


Stille nacht…

Het is stil op straat. De weinige mensen die je nog ziet, lopen snel door de bittere kou op weg naar vrienden en familie. Door de ramen heen schijnt gedempt licht naar buiten en de tuintjes zijn versierd met knipperende lampjes in rood, groen, blauw, geel en wit. In de versgevallen sneeuw zie je slechts enkele voetstappen en bandensporen.

…Heilige Nacht…

Want het is kerstavond. De gezelligste en leukste avond in het jaar. Cadeautjes geven aan elkaar, lekker eten en drinken, laat opblijven voor de kleintjes. Heel wat mensen gaan die avond naar de kerk, want het is de heilige nacht dat Jezus, Gods zoon, geboren is. Daar branden de kaarsen, geurt de wierook en vullen bekende gezangen de ruimte.

…Alles slaapt…

Dan is alles rustig. De kerkgangers zijn naar huis gegaan, de kaarsen gedoofd, de wierook is verdwenen. De tafels zijn afgeruimd, de glazen gespoeld. Iedereen slaapt en heeft een goed gevoel. Kerstmis is geweldig.

…Sluimert zacht…

Ze haalt adem, dat nog wel. Maar de machine mag het werk doen, want ze is zelf te zwak. Ze is nog zo klein, eigenlijk veel te klein om nu al op deze aarde te moeten zijn. En toch is ze gekomen, niets of niemand kon haar nog tegenhouden. Ze is ziek. Misschien gaat ze dood, terwijl ze nog maar net leeft.

…Eenzaam waakt het hoogheilige paar…

Haar ouders zitten tegen elkaar aan, elk een hand in de couveuse gestoken. Ze zeggen niets, ze kijken alleen. Hun verenigde liefde ligt in de machine, die met kille discipline haar hart en longen in bedrijf houdt. Dan fluistert ze tegen hem: “Het is kerstavond, weet je dat?”

…Lief’lijk kindje met goud in het haar…

Weer kijken ze naar hun kindje, blond met blauwe ogen. Niet dat je dat nu al kunt zien, maar toch weten ze dat. Ze kijken naar hun kindje dat vecht voor haar leven. Ze kijken door hun kindje terug, naar zo’n 2000 jaar geleden. Ze zien Hem daarin liggen. Niet in een couveuse, maar in een kribbe. Niet op een intensive care, maar in een stal. En toch lijken ze zo veel op elkaar.

…Sluimert in hemelse rust

Dan opent het meisje haar oogjes, voor het eerst in haar leven. De ogen zijn blauw. Ze zal het overleven, haar wil is krachtig genoeg om de dood te weerstaan. Net zoals Hij sterk genoeg was om te leven en te sterven voor ons. “Zalig Kerstfeest, liefste”, zegt hij zacht tegen haar. En ze zwijgen.

Bron: Inspiratie Magazine

Advertenties