Games voor kinderen? Nee, eerder iets voor gelovigen


Games (videospellen) zijn ongekend populair onder pubers en (jong)volwassenen. ‘Silicon Valley’ heeft in 2013 93 miljard dollar omgezet, 17,7 procent meer dan het jaar ervoor. Daarmee verdient de game industrie meer dan ‘Hollywood’. Games hebben echter vaak een slechte reuk: ze worden geassocieerd met verslaving en geweld. Aan elke borreltafel hoor je wel een bewuste ouder verzuchten: ‘kinderen spelen alleen maar die games’. En zodra een puberjongen in opperste geestelijke verwarring groot leed aanricht (denk aan ‘Columbine’ in 1999), gaat de beschuldigende vinger al snel naar de gewelddadige gameseries als Call of Duty of Battlefield. Games lijkt eerder iets voor pubers en jongvolwassenen dan voor gelovigen. Maar niets is minder waar.

Lees verder

‘Levenslange proeftijd is onmenselijk’


Als je een crimineel na zijn straf oneindig proeftijd of onder toezichtstelling op kunt leggen, creëer je een Stasi-apparaat dat slechts voor schijnveiligheid zorgt.’ Dat zei cultuurtheoloog donderdag in Dit is de Dag. Een meerderheid in de Tweede Kamer wil en staatssecretaris Teeven van Justitie zijn wel voor de mogelijk om proeftijd op te leggen, zo bleek vandaag. Nadat de straf uitgezeten is, zou een rechter dan kunnen besluiten om de ex-gedetineerde nog twee jaar extra een proeftijd te geven. Als die twee jaar voorbij is, kan daar nog twee jaar bijkomen. Dit kan tot in de eeuwigheid zo doorgaan, als de rechter dit nodig vindt. In die proeftijd kan de ex-gedetineerde beperkende omstandigheden krijgen of in de gaten houden worden. Bosman vindt het onterecht dat zo een selecte groep op deze manier geen tweede kans krijgt.

Bron: Dit is de dag (EO, radio 1)

PKN viert feest zonder scherpe randjes


Aanstaande zondag viert de PKN haar 10-jarig bestaan. Op uitnodiging door Trouw heb ik de liturgie voor deze jubileumviering vergeleken met die uit 2003 toen de PKN werd opgericht. In Trouw van vandaag zeg ik daarover het volgende.

Een kerkdienst met bijdragen van een musicalster, een operazanger en een popband – als wetenschapper vindt hij het bijzonder interessant, zegt de katholieke cultuurtheoloog Frank Bosman. “Maar ik kan je vertellen: in de rooms-katholieke kerk zou het ondenkbaar zijn.” Hij begrijpt de achterliggende gedachte wel, zegt Bosman: “Een seculier lied kan in een christelijke context een religieuze dimensie laten doorvibreren. Ik denk ook dat er in de seculiere cultuur veel religie te vinden is, daar wijs ik altijd graag op. Maar in een expliciet kerkelijke context wrikt het. Wie over de drempel van de kerk stapt, gaat een ander taalveld binnen, neemt een andere houding aan. De kerk wil een contrast bieden tegen het leven van alledag. Daarbij passen moeilijk liedjes die je al hoort op 538 of Q-Music. De liturgie is bedoeld als een rechtstreekse verwijzing naar het transcendente, zonder geforceerde interpretaties.” Hoe de rooms-katholieke kerk dan wel een jubileum zou vieren? Bosman: “Met een plechtige eucharistie met een bisschop in vol ornaat en veel kaarsen en wierook.”

Bron: Trouw

Tolerantie tussen wijs- en middelvinger


In onze samenleving staan groepen mensen nog altijd tegenover elkaar. Hoe kunnen we de impasse doorbreken? In dit boekje brengt Tom Mikkers het thema verdraagzaamheid op een persoonlijke, concrete manier dichtbij. Zolang verdraagzaamheid niet verandert in onverschilligheid, is het de kurk waar ons overbevolkt, multireligieus, multi-etnisch en eeuwig zeurend land op blijft drijven. Bovendien maakt Mikkerst geloof en theologie op een zekere manier sexy.

‘Respect!’ is een gevleugelde uitspraak, die vooral jongeren en andere structureel bozige mensen in de mond lijkt te zijn bestorven. Die jongeren verwijt ik niet veel, aangezien je zonder een bozige periode niet volwassen kan worden. Die overige boosmensen valt wel het nodige te verwijten, maar daarover later. ‘Respect’ is natuurlijk niets anders dan een 21e eeuwse variant van het ietwat afgesleten begrip ‘tolerantie’, dat overigens onverkort populair is bij veel politici, beleidsmakers en opinieleiders, meestal om een maatschappelijk explosieve situatie te pacificeren.

Lees verder

Het geloof van een cultuurtheoloog


‘Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel shoppen,’ aldus Frank Bosman. Reli-shoppen, bedoelt hij dan, concreter het verschijnsel dat mensen uit de bijbel teksten halen die ze fijn vinden, of waar ze iets mee kunnen, maar andere teksten naar de prullenbak verwijzen. ‘Dan neem je God en de bijbel niet serieus; geloof is een package-deal; het is alles of niets.’

Lees verder